Gdy za oknem rtęciowy słupek szaleje,
gdy mój kuzyn już nie jest ciepłym powiewem,
ze wszystkich skrywanych w przeciągu sylab pragnę wywołać ten obraz...
Ponoć w myślach już powędrował mój list,
a miał do przebycia niezliczoną drogę której towarzyszył gwiezdny pył...
Ogrzanego powietrza wszyscy pragniemy,
kołyszących się na spokojnym wietrze lekko prażonych pędów,
co w niejednej koronie drzew dają orzeźwienia możliwość...
Czegóż nam potrzeba słysząc nadmorskie ptactwo które w przypływie ucztuje...
Patrząc w powstającą wizję rzec można że wspomnienie,
ale czy tego nie właśnie pragniemy,
gdzie gorące lato dla nas,
w swej mocy,
w wodnej okrasie kryształki barwnego kruszcu blaskiem szczęścia mieni...
Gdzie mam ciebie szukać,
gdy lśniące połowem rybackie sieci odbijając słoneczne promienie
winny być jak drogowskaz do twego piękna...
Gdzie szukać łownego polotu,
co do szczęścia niejedną rześką kroplę na twej nagiej skórze ogrzał...
Czy tak skradłaś me oczy...
Zabrakło tchu gdzie poprzez bezcenny widok w tejże opowieści,
to skrawek lnu jako pierwszy ciebie pieścił,
a zakrywał tak niewiele,
jak ten gwiezdny kruszec co go swą tkliwością przyciągnęłaś by cię otulił...
Zatem w którym momencie wśród zgromadzonych westchnień nie mogłem się na ciebie napatrzeć,
bo ty skradłaś
i jak także spleciony zarys jędrności...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz