Jak przerwać ciszę...
Gdzie rozkołysany powiewem skrawek brukowca nieco zawilgocony w swej szacie graficznej,
trafił w sam pień świecącej na ulicy latarni...
Wtenczas słychać było coś jeszcze gdzie po przeciwnej stronie skrzyżowania ciasnej miejskiej uliczki miało miejsce...
I tak też wkrótce gdy odjechał taksówkarz słychać kroki przy którym przedostatni rozbryzgując na boki kaleń przybliżył nieznajomą postać...
Przystanęła...
Grzebiąc obcasem wzdłuż wyżłobienia w płytce chodnikowej,
zakapturzona istota u której prócz bransoletki na lewej dłoni, rozpoznawczym znakiem była czynność służąca odpaleniu papierosa.
Ten sam sposób,
gdzie wyjęta z kieszeni płaszcza zapałka potarta o przypadkowy gzyms zawsze zapłonęła...
Zawsze się zastanawiałem nad ekspozycją dobrodziejstw natury która specjalnie we mgle ukrywa ich kształty...
Przedostatni przesmyk kalendarzowej jesieni sprawiło że wraz z wilgotnym powietrzem wszelki zarys mógł wydawać się niejednoznacznie.
W przystrzyżonej koronie drzew czaiło się licho łypiąc niekiedy odstraszającym swym wzrokiem...
Niekiedy również można było dostrzec gołym okiem żarzące się w otchłani księżycowe zakola...
I wtenczas zapatrzony czołem wysoko nad ziemią,
zastygłem widząc hologram...
To byłaś ty...
Pamiętam...
Odparła zawstydzona kobieta wnikając pamięcią w minioną noc...
Około pierwszej godziny fizjologia wyrwała ją ze snu,
a zaznaczyć należy że dzielącą ją dosłownie kilka kroków przestrzeń do toalety, zwykle pokonywała bez trudu.
Pamiętam że nie kontrolując siebie, a tym bardziej stęskniona powrotem do łóżka ziewałam
i na dokładkę cobym nie usnęła siedząc ze spuszczonymi spodniami od piżamy,
co chwilę moje palce bawiły się jej ściągaczem...
Świadomość scenerii przychodzi po czasie,
gdzie wśród łagodnego,
aczkolwiek rześkiego przepływu powietrza kobiece ciało budzi się do życia...
Cedząc...
Urwane w nabytej formie przekleństwo,
jeszcze brzmi wymawiając samym oddechem ostatnią sylabę...
Nakryta na głowę poszew wraz z jej zawartością,
próbuje zapobiec powstającemu na twarzy malowidła rumieńców....
Wkrótce słychać wydarte całe to słowo,
gdy się doświadcza na własnej skórze swojej nagości....
Skąd wiadomo co czai się za gęstą mgłą, skoro jedynie na samym początku widać przemieszczający równocześnie w kilku miejscach puchowy opar...
Co czujesz zauważona przez moje oczy,
gdzie jak za delikatnym parawanem twoje ciało styka się ze śliską powierzchnią,
co jak satynowa tafla ściśle przylega do przodujących w zamyśle twych piersi...
Zbliżony zarys pulsuje wydobywając w ciszy serce...
Było na w pół spowolnione gdzie oczekiwana cierpliwość w końcu podupadła,
do tegoż momentu,
gdzie coś wkradło się swymi mackami w przestrzeń między udami...
Przyroda potrafi być nieprzewidywalna
i jak przystało na krocie dłoni które tworząc koronę,
nie będą czekać w nieskończoność,
a nie znając granic,
tak oto przed przepełnionym oddechem w krtani,
wpierw kąsasz swą wargę w oczekiwaniu na właściwy wydźwięk podążającej wewnątrz ciebie ekstazy...
Ponoć nieocenionej posłudze naszych pragnień winna być wstępna gra...
Także w tej scenerii pokuszenie zbliża dłonie do lekko poruszonej szyi...
Główną arterią towarzyszy nieco szybszy odruch przełykania,
by zadowolić jednym z muśnięć złożonego w pobliżu pocałunku...
W tym momencie jesteś bez reakcji,
gdy zbliżone ciało coraz częściej napiera na ciebie..
I tak z wygiętym karkiem do tyłu,
otulona białym suknem z wypiętym biustem do przodu,
powoli stajesz naszą strawą....
Mgła...
Nieoceniona pod względem swej tajemniczej mocy....
Zadziwiająca jest jej wytworzona przestrzeń,
w której chwilą słychać było jak w świeżo napisanej baśni czasowe tąpnięcie...
I tak cię wepchnąłem na taflę gdzie lecąc na nią bezwładnie w końcu zaparłaś się dłońmi...
I tak cię nurzał bez właściwej penetracji zatapiając się w rozkosznej niezwłocznie wypiętej twej pozie...
I sięgnąłem do twych pachwin które w dotyku lepkim ściskiem skusiły me palce,
bym cię stroił jak najdoskonalszą harfę...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz