La Graine...

 Oczy...

Ponoć wytrawnym koneserom wystarczy jedno ze spojrzeń byś mogła być uznaną pokusą...

Co za beszczelność, odparła podnosząc się na równe nogi przypadkiem stojąca na ulicy kobieta.

To był jedna z tych sytuacji w życiu gdy słysząc wzburzony kobiecy głos,

u nas mężczyzn powinna nastąpić szybka reakcja.

Tegoż dnia spłoszony złodziejaszek nie zdążył niczego skraść poza uprzednim powozem i akurat wypadł z mniej uczęszczanych uliczek na główną drogę.

To był nieudany napad na jubilera i choć jego pomysłowość mogła być tegoż dnia wygraną, to jednak coś poszło nie tak...

Kobiece oburzenie było uzasadnione....

Zaczepiona do kolasy lina z wygiętym hakiem o mały włos jej nie zabiła ciągnąć w swym pędzie, wraz z brzękiem po bruku cokolwiek, w końcu oderwaną tekturową połać...

Nie tak sobie wyobrażałam swoją wizję...

Hrabinę  La Graine poznał całkiem niedawno,

a wtenczas nie zwróciliśmy na pewno na siebie uwagi,

nawet w każdym we wspomnianych miejscach.

Kolejne było w operze gdzie jak zwykle spóźniony na przedstawienie, przeciskałem się przez rząd foteli.

W powietrzu panował przepych w którym niejeden skład zdążył się już ze sobą wymieszać i począwszy od kilku rodzai cygar, po egzotyczny mniej lub więcej pudrowy damski zapach.

To niestety nie było wszystkie których moje nozdrza  przetrawiały,

większość z nich tworzyły kamuflaż dla gnijących resztek pozostawionych w przeróżnych gębach.

Na słowo pardon  Hrabina zareagowała instynktownie próbując za wszelką cenę zakryć sukienką zdarte kolana, przy czym widząc że dosłownie obok przysiadłem pochyliła się naciągając ku górze każdą z pończoch.


Ciąg losowych zdarzeń zwykle bywa nieprzewidywalny,

a stąd zwróciwszy się do siedzącej obok mnie kobiety która doglądając przez miniaturową lornetkę scenę zagryzła wargę,

szepnąłem jednocześnie potwierdziłem wskazując na tegoż śmiałka.

Jeszcze przez chwilę wykorzystując szpiegowskie narzędzie gapiła się na człowieka który obsługiwał jakieś techniczne błahostki.

Dopiero obróciwszy się w lewo wraz z poręczną lupą  wprost nie zapytała kim jestem i dlaczego się wtrącam, a jedynie interesowało ją skąd mi wiadomo kogo tak obserwuje...

Nic dziwnego że Hrabinie wydawało się wszystko bardzo podejrzane, a tym bardziej słysząc w swojej głowie na w pół metaliczny dźwięk zagłuszający stukot kopyt.


Czułem zmierzającą w moją stronę presję, a z każdym wstrzymanym oddechem  było coraz gorzej i goręcej.

Gdy nasza przestrzeń wypełniła bogactwem ylang ylang,

do naszej rzeczywistości dołączyła plądrująca jej palce na moim udzie gdzie w końcu musiał im ustąpić gęsty szwalniczy materiał.

Dla wiarygodności swego występku hrabina powtórzyła bardzo dotkliwie czynność drelowania paznokciami włókien które prawie natychmiast zabarwiły się w kolorze purpury.

Zacisnąłem w kleszczach zęby dławiąc nieobyczajnie wywołany ból  i już byłem pewny że zdolna była sprawić cokolwiek noszące miano szantażu który miał na celu wskazanie dzisiejszej męskiej bezmyślności....


Mając do dyspozycji zaledwie niecały kwadrans przed końcem ostatniego aktu wstaliśmy oboje,

jednakże po upływie chwili namową kobieta poirytowana ponownie usiadła.

Nie mogłem ją zabrać na teatralne zaplecze by w pomstwie wyrywających  się z jej ust obelg nie spłoszyła mężczyzny.

Mi wystarczyło zbliżyć się podstępem i niejako w rozmowie znaleźć właściwy język.

I tak jak myślałem odchylając właściwe drzwi garderoby, zastałem tam siedzącego intruza na krześle. Na mój widok spanikował i próbując odwrócić od siebie uwagę, zaczął zrzucać z komody cokolwiek co miał pod ręką.

Na sam koniec rzucił się na mnie z łapami gdzie pierwszy cios okazał się ostatnim w jego jak na razie karierze boksera.

Jego niedyspozycję mogłem tłumaczyć choćby zatruciem alkoholowym,

choć w tym przypadku bardzo mi to pasowało podając mu szklankę wody do której dodałem kilka kropel narkotyku.


Przywykłem do  mylnego osądu mojej postaci i także w tej chwili ciągnąć za ramię mamroczącego kamrata rychło w czas zostałem zauważony.

Już miał wypowiedzieć na głos osobliwy mój tytuł,

gdy zapytawszy o drogę,

ów człowiek pomaga nam dostać się do teatralnej głębi gdzie na na pół piętrze budynku znajdowało przejście do hostelu. 

Wpatrzony we mnie pracownik  recepcji bez słowa wydaje  dalszą dyspozycję i takim  sposobem obaj trafiamy do ukrytego apartamentu.

Mija dokładnie pół godziny od zakończenia  spektaklu zatem trudno nie spodziewać za tymi drzwiami niecierpliwie  oczekującej nas Hrabiny.

Kobieta wtenczas stała przy  zasłonie za którą po gzymsie przechodził pospolity dachowiec.

Na więźniu chyba przestało  jej zależeć gdyż zmierzyła nas wzrokiem poczym dalej obserwała przygasający świat po drugiej stronie okna....


Czy już sam zapach skupiony w niewielkim pomieszczeniu wystarczy by nieco zmęczony me ciało uwolnić...

Każdy z nas wie że kobiecość w każdym wymiarze czasu zna całe mnóstwo sztuczek czyniąc przy okazji każdego mężczyznę bezsilnym...

Z połowicznego letargu wybudził mnie dotyk zarzuconego na mnie pledu,

a jeszcze przed chwilą ilekroć opadały mi powieki,

mogłem być świadkiem wybudzenia u Hrabiny nietypowej zemsty.

Co takie delikatne dłonie potrafią w ciągu kilku minut, 

miewam że z pomocą budzącego się w nieprzytomności porwanego mężczyzny...

Za sprawą muśnięcia warg podniósł swe ciało do przygotowanej konstrukcji

i nawet słysząc metalowy zamek na parach swych kończyn nie zdążył drgnąć.


Widok jak za mgłą unoszącego bezwiednie afrodyzjaku...

Gdziekolwiek bym widział przeplatany skrytą nagością kobiecy zarys,

tam także coraz częściej męskie ciało wyzbywało się swojego odzienia.

Kobieta pozostawiła na nim tak niewiele, a chwilę przed dotarciem do spodni tłumiąc wszystko wokół nawet echo zamarło słysząc wysuwający się ze szluwek pas.

Tu odchrząknęła ze zdumieniem widząc nie tyle opadające portki złodziejaszka, a obściskujący z każdej strony skrawek płótna który jeszcze  zakrywał męskie genitalia.

Za każdym razem gdy próbowałem odzyskać w pełni mieniący się przede mną obraz, za twórczą i cielesną przesłoną widać było w jego tle kobiece bezwiedne akrobacje nóg.

I tak nowa para pończoch jeszcze w osłupieniu,

w delikatnej analizie zaczerwienienia naskórka, zastąpiła podarte...

Widząc mnie leżącego na sofie wydawało mi się słyszeć jej myśli...

Jeszcze zdąży ich całować...



Za niemrawo poczętym obrazem,

jak za mgłą tajemniczych sił  co według odurzonego mężczyzny nie miało prawa się zdarzyć,

to on właśnie odzyskiwał stopniowo przytomność.

Na tą chwilę połowicznego przebudzenia nie odczuwał nic poza chłodnym powietrzem uchylonego w pokoju okna.

Nie kontaktował, ba nawet nie zorientował do tego faktu błądząc wzrokiem po rozmazanym jeszcze kremowym zarysie że nie jest sam w pomieszczeniu.

W rzeczywistości była to kobieca postać Hrabiny La Graine, gdzie  przebierając się  tuż obok niego świeciła tu i ówdzie nagim ciałem.


 Stali  w końcu na przeciw siebie tyleż z małą różnicą dotyczącą wysokości...

Ona której wzroku niejeden jej urodą upojony doświadczył, założyła godne jej szaty.

Przepleciona tuż przy samych obojczykach  aksamitną ozdobioną w rubinowe oszlifowane kamyczki wstęgą,

która kończyła się zapięciem w kroczu,

stała w rozkroku tuż przed jego głową.

On w klęczkach z wyciągniętymi ramionami jak podupadły anioł,

zapewne nasłuchiwał wibrujące jej podbrzusze.

Niczym zaczęła na niego nacierać przechyliła upijany w kielichu trunek który nieco chaotycznie spłynął po jego twarzy.

Teraz tylko wystarczyło sięgnąć swymi palcami by to one w pierwszej kolejności przygotowały  jego wargi do swej obsesji...

















Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...