Owoc....
Spękany swą naturą...
Ożywiony podnietą wybudza każdy organ do wiadomości...
Zatopione palce wśród pobudzonej rozkoszy...
W oddali w strugach deszczu,
wieczorową porą kolejny podglądacz,
wiatr nawiewa zimne krople wody na twoje nagie ciało...
Równocześnie w ciągu nanoszenia orzeźwiającej bryzy,
widzę taniec podbrzusza,
oraz przygasające nagłym ożywieniem świece...
To tylko moje palce które w swym majstersztykiem,
co prawda nie dorównują twoim,
ale wspomagane przez penetrujący twój owoc
mój język,
w powietrzu wyczuwają orgazm...
Złaknieni naszej odważnej namiętności...
Dziś towarzyszy nam deszcz wygrywając na każdym zewnętrznym elemencie niepowtarzalny akord....
Czy tak wprost z obłoków przesmyk żarzącej się łuny nas dostrzegł myląc tor,
by w końcu przy samej ziemi rozproszyć się znikając w parnym podłożu...
A wszystko się dzieje na częściowo odkrytym tarasie...
Uśmiechnięte nasze twarze,
cieniowane pół mrokiem by nie ujrzeć purpurowych lic...
Czy nie pragniesz zatańczyć,
wykonując choćby obrót przy którym rzęsistym opadem woda wzruszy do tej pory z lekkością wzrost sutków...
One odważne...
nawet pojmane przez twe dłonie wyglądają przez palce...
Dotyk w każdej formie rozumianej czułości...
Jak wolisz w odzieniu,
lub częściowo w jego braku którego odwzajemnię...
Śmiało cię mogę nazwać tygrysicą błądząc dłońmi w linii grzbietu po czujące ciepło mokre pośladki...
Tutaj i na powrót szlakiem na którym wyczuwam pod opuszkami bliskoskórne drganie wciąż nie można oderwać wzroku
i pohamować pożądania...
Tu i teraz można było by sobie wyobrazić znajdujące bokiem wzdłuż elewacji zamontowane lustra,
a wszystko po to by ujrzeć mnie łapczywie pieszczącego na przemian biodra,
by zniknąć między twoimi udami podstawiając wierzchołek głowy...
W deszczu wszystko jest mokre a mimo to
przesiąknięty wodą skrawek każdego odzienia nie powstrzymuje nas od pieszczot...
Poprzez skręconą bieliznę trzymaną do góry w swej ręce chłodny strumień obmywając cię dociera do pulsującego wciąż środka szparki...
Na nagich plecach pojawią się wiodące dreszczem pręgi
i trwają jeszcze przez dłuższą chwilę gdy zwolniony zarys przypominający rzemyk swobodnie próbował wrócić do pierwotnych kształtów...
I jak tu nie musnąć emanującej seksapilem jędrności...
Wkrótce z rozwartych ust można było usłyszeć urwaną sylabę którą skutecznie zablokowały ściśnięte zęby...
To nie był klaps po którym będzie przemawiać mój rozporek....
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz