Relaks...
Czy zawsze myślimy podobnie...
Dokładnie tutaj gdzie przysiadłem w bliskości owalnym brzegiem wykończenia wanny,
która niejedno już pamięta a ociekając miejscami mieniącą się pianą tym bardziej wie jak w niej odpoczywać uwielbiasz...
A uwielbiasz figlować nie bacząc na rumieńce które na twarzy powstają jak grzyby po deszczu....
A po czym cię poznać iż ci gorąco...
Czy po tej wynurzonej pozie gdzie twoje gronie unoszą się z wolna pod powierzchnią wody,
czy raczej po twej wyniosłości przy której niejeden płomień świecy wpatrzony w ciebie zbłądził....
Ach ta wyniosłość w niejednym eliksirze skąpana
i do kogo należy pytam szeptem żartobliwie polewając choćby teraz niewielkim naczyniem ten twój dla moich oczu balsam,
który otulony kroplami wody częściej przywykł do mych ust niż do koronkowych szat....
Czy wiesz jak potrafi rozkwitać twa wyniosłość,
gdy dłonią wiedziony pomiędzy nią szlak poznaję,
gdy język jest jeszcze płytko,
a zdążył unieść delikatne łono
jak wezbraną w niej falą rozkoszy,
wtedy pochwyciwszy tkliwy koniuszek,
pierwsze krople spływały,
obłędnie do mej czary,
uchylonych warg....
Jakże mogło by nas to ominąć,
wylizał bym Cię jak wino,
jak bardzo,
lubieżnie,
przy czym wstrzymany mój oddech,
gdy usta zajęte,
swoim nosem wciąż drażnić będę każdy zakątek...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz