Sen ...
Dzień którego nie mogę zapomnieć jeszcze się nie wydarzył a już powstał w moim śnie....
Jaskrawe kolory miejskiego krajobrazu wskazywały na początek wiosny bądz późnej jesieni.
Pierwsze promyki słońca stały tymi ostatnimi... i nastała ciemność....
Przebłyski światła w woalu nigdy nie wróżą nic dobrego...
Białe ściany,
całe mnóstwo drzwi barwą ze sobą zlewanych tworzą sztuczną światłość...
Wtem krzyk słychać w oddali nie wyobrażalny ból
i jęk wydobywany z czyjeś krtani....
Biegnę...
Biegnę w kierunku nieznanym lecz dobiegam gdy jestem tuż obok zapada cisza w sali.
Nie wchodzę...
Nagle słyszę czyjeś głosy lamentujące już na dworze....
Rozglądając po porodówce uchwyciłem w ręce pozostawionego noworodka owiniętego w zielony kocyk i wybiegam z nim przed budynek
szpitala.
W stojącej na przeciw mnie taksówce widać zapłakaną matkę którą jej partner próbuję ją uspokoić...
Na mój widok oboje milkną...
Pomiędzy nami można doświadczyć opadającą z nieba szatę z płatków białej Lili...
Chwilę później szczęśliwi odjeżdżają....
Czerwiec 2016....
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz