Dotyk ...
Czy wpierw poczujesz go osobiście,
czy z daleka wiodącą niewidzialne dla oka powietrze schadzkę mojej woni która wymieszana z twoim pH,
pozwala na każdą swawolę dłoni....
Odkrywam ciebie powoli...
Obnażam zmysły które z braku swojej kolejności wyczuwają szelest mknącej w kniejach bestii...
Tymczasem starannie zebrane pasma włosów,
ku górze wzniesione
i chwilą nieznacznie szarpnięte nie opadną póki odsłoniętą szyją
nie prześlizgnie się zmierzający do twych ust wilgotny jęzor...
Dotyk...
Z czeluści co rządzi się jak niesforny przychówek zegara...
I wciąż tyka...
Serce...
Czy twoje moim kompozytorem który czując niejedną niesamowitą historię dyryguje twoimi palcami,
jak ja swoimi szarpiąc pomiędzy pośladkami koronkowe wędzidło...
Dotyk ...
Czy wstępem do twych pragnień będzie drwal i znakomity stolarz który w drewnie wykonał niejeden wizjer poprzez który z ciekawości zapragniesz zerknąć...
Czy do moich ulubionych w nieustannej cierpliwości będzie oczekiwać lśniących obcasów którymi przekroczysz próg zapomnianej komnaty gdzie tam od zawsze ciszą sam mrok jest jej zarządcą...
Pytasz czy pamiętam wodząc swym wzrokiem jak wtajemniczony podglądacz za każdym ruchem zadowolonych stóp które do wysokości bioder zdobiła przylegająca nylonowa przędza...
Czy on się zarumienił wydobywając z siebie
i pomiędzy prowadzoną starannym tkactwem przejrzyste barwy purpury,
które pod wpływem twojego oddechu poruszyły każdą schowaną w gorsecie piersią...
Dotyk...
W której spisanej z westchnień naszej opowieści nie potrafi się oprzeć swym skłonnościom mroczny wątek...
Jak wyobrażasz sobie grę wstępną...
Czy zwykle jest w pozycji leżącej...
Czy dziś stojąc w progu drzwi pozwalasz siebie chłonąć przez me nozdrza....
Poprzez cieniowaną nylonową przędzę przedziera się jeszcze spokojny zarys warg sromowych...
Poprzez znikomy jeszcze dotyk podbrzusze zaczyna stopniowo reagować wysyłając poetycko tworzony list...
Dotyk...
Zapraszam w głąb komnaty tkliwych zwierzeń gdzie wśród rozpraszających świec samej ciemności oddech wyczuć można...
Zapraszam po omacku,
lecz bez strachu za me dłonie wiedziona do artystycznego rzemiosła,
gdzie wygładzona powierzchnia oparcia którego w półmroku swoimi plecami będziesz zwiedzać,
z pewnością niedługo ciebie zaskoczy,
choćby samym ubytkiem w liczbie mnogiej nieco wyrafinowanej....
Tak ...
Masz rację....
W dybach konfrontacji naszych myśli uniknąć nie sposób...
Dotyk...
Zapraszam w rozsunięte szpary twe delikatne dłonie,
które podsycane ciekawością
nie będą osamotnione za sobą prowadząc twą głowę...
I jak...
Pytasz się jak wyglądasz
w intrygujących umysł dębowych pętach które na swoim regulowanym stelażu
i w każdym kierunku mogą zadziałać jak wahadło ukazując najlepszy dostęp do oczekujących przyjemności miejsc....
Czy obłędnie w tej naszej fascynacji wszelkich lubieżnych przeżyć,
gdzie w przyjętej pozie czujesz się jak klacz w moim prywatnym boksie...
Na czym polega nasza pasja...
Czy na cierpliwości przy której prawie zawsze każdym obcasem próbujesz wygrawerować wyjątkowy autograf na podłodze...
Czy ją można nazwać sztuką która poprzez sprężyście oddychające twe ciało nie może się nasycić potęgując wachlarz doznań...
Widok przemieszczającej się po kątach mojej skromnej osoby powoli przyzwyczaja twój wzrok do reakcji na mój dotyk...
Prawie zawsze pierwszeństwo ma moja dłoń która uzbrojona w pokazie w rozłożyste szpony prezentuje w kolejności świetlistym widzom twój podbródek...
Odpowiednio ujęty sprawia iż powyżej jego twe usta uchylają swe wnętrze poszukując soczystego pocałunku poprzez który pozwolisz duszy na dalsze cielesne pieszczoty...
Dłoń...
Czy to ona najczęściej jest tym sprytnym kontaktem z twoim ciałem wodząc i wyszukując wszelkie zagłębienia przy których prawie natychmiast wyczuć można początek dreszczy...
Czy tak właśnie jest ze skrytą częścią pod gorsetem która w jednym miejscu tworząc szczelinę dla moich palców w innym napinając ów materiał poddusza...
Czy podobnie zachowuje się twoje podbrzusze do którego napłynął zewsząd przenikliwy puls,
chwilę po tym gdy zebrany na dole nylon w oczywistym stanie na górze przedstawił moim oczom skrępowaną wyniosłość...
Dotyk...
Nasz jest w pełni odwzajemniony ...
Moje dłonie...
Twoje uda zarówno po zewnętrznej
i wewnętrznej ich stronie elektryzującym impulsem przesyłają pod palcami artyście twoją doskonałość ....
W kontakcie delikatnego kilkakrotnego muśnięcia stają się
coraz bardziej gorące niż kiedykolwiek...
Pocą się pokrywając wyrzeźbione przez dojrzałość tkliwe miejsca stróżką wonności której zawieszone łzy bez problemu wyczuć można na nazywanej przeze mnie poetycko przędzy....
Czy teraz poczujesz przeszywający ciało dreszcz który niczym jak pędzący grot po napiętej cięciwie powiadomi wszelkie ośrodki nerwowe o moim bezpośrednim najściu....
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz