I patrzę codziennie na ułożone szpilki których miałaś całe mnóstwo z nadzieją by ich odgłos ponownie usłyszeć....
I słucham czego nasz zmysł wyuczony latami na chwil kilka zapominał
iż chowasz się tuż za drzwiami by mnie przestraszyć...
Wróć....
Jak to brzmi....
Jak on pojmowany jest przez mój umysł nadal z niedowierzaniem...
Taki jeden wyraz którego każdego dnia nie mogę wymówić....
To kim zostałem mając cały majątek myśli w ułożonym w dokładnym dla mnie miejscu...
W twoim sercu...
Dziś kolejny raz zamiast najmniejszego prezentu położyłem różę na twoim grobie nadal z niedowierzaniem...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz