ileż te świeczniki pamiętają westchnień...
ileż w karafce która jak płynne zwierciadło nie nadążyło utrwalić trwających w pobliżu pokus...Czy poręcze wytrzymały z taką starannością wykonane jak to co umknęło orkiestrze pod naszym materacem...
Szepczesz do mnie bym się odprężył,
usadowił na nieco odkształconej przez niejedną z naszych przygód nasiąkniętej tobą poduszce
i czytał na głos co w twych ustach pęcznieje głęboko wychwalanym do mnie podniet...
Zbiegły się tutaj wszystkie jak moje szpony najdalej sięgające w tej pozie wnętrza twych ud
i tak głaszcząc niejeden swój autograf odkryły pozostawiając chwilę bym spił z nich kroplę krwi...
Cytat...
Bo patrzeć to ja pragnę w przyodziewku każdej z tęsknot znaleźć miejsce dla naszych ust..
Cytat...
Zrozumieć świat za nim całkowicie się zatraci,
żeby nie wykrzyczeć z każdej ambony że skurwi na tyle,
iż mi pozostaną na poświęconej ziemi same kości...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz