Zabrakło nam siebie...
Pokaż mi jak mnie karmisz...
Jak swe usta przychylnie otwierasz
łącząc się w łatwowiernym muśnięciu mojej niedoskonałości...
Pokaż mi jak nimi oddychasz
kiedy moje nie zdążyły jeszcze dotrzeć do ciekawskich malin
a już zatapiając się w samym splocie wydały powód do twych westchnień...
Tyś dla mnie...
Ja dla Ciebie...
Ty moje Figlarności...
Co wśród swojej barwnej kolekcji dla naszych zmysłów dobierałaś nastrój...
Zawsze był elektryzujący..
A wydawać się było wszystko to nierealnym wśród towarzyszycąch nam onieśmieleń.
Ale my byliśmy wyjątkiem...
Czegóż to mój wzrok nie doświadczył...
O czym umysł niewiele myśląc pozwolił mi dotknąć...
A wędrowałem poprzez twe biodra jakbym swym szponem kreślił mapę...
A sunąwszy dłonią ku górze każda z szat mi zazdrościła choć częściej to one twe ciało zdobiły...
Byliśmy i jesteśmy bardzo twórczym gatunkiem...
Ty tam..
Ja tu...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz