Rubin w mroku...
Nieoszlifowany jako żywy w tobie organizm...
Nazbyt nieopisywany z nadmiaru emocji...
Nie zostanie zapomniany dla towarzyszących mu pieszczot...
To kielich twojej rozkoszy emanujący swą głębią dopiero co poczętych pąków...
To mieniący się życiem skarbiec...
Na codzień niewidoczny dla obcych oczu,
na codzień bardzo skryty pomimo wielu westchnień,
a wciąż pulsujący dla mego wzroku...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz