Wędrowałem niczym poszukiwacz skarbów przeszywając dotykiem każdy skrawek otulającego twą skórę materiału.
Wędrowałem jako kronikarz zmysłów,
gdzie moje wścibskie opuszki palców bez pardonu docierały do nieznacznie odsłoniętych pól zmysłowego diagramu który miał swój początek przy cienkich ramionczkach sukienki i ciągnął się swym hipnotyzującym wzornictwem do dolnej części skąpo zakrywając twe uda...
Wtenczas byłem uczniem kiedy to niejeden z nas wodząc onieśmielony twym wzrokiem utonąć zapragnął
w karmelizowanej rozkoszy ...
Dziś swym ustom wydaje spełnienie dla każdej skrywanej przez ciebie tęsknot...
Przykucnąc pragnę..
Ustami wspólną opowieść powić
jak było mi dane czułością zaskarbić twe zmysły codziennym trudem chłostane...
Tęsknotą...
Kiedy przestaję w siebie wierzyć,
to właśnie ty Skarbie we śnie dajesz mi siłę mego istnienia...
Zapamiętałem chwilę...
Przelotne utkwione spojrzenie całkiem przed siebie...
Zapamiętałem akurat ten moment,
przeszywający mą duszę,
przecie nie ciało już nie takie młode nieco zgarbione bez właściwej postawy...
Zapamiętałem całkiem sporo
a jednak w jej oczach był rodzaj nostalgii,
bo w tym życiu wciąż byliśmy sami...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz