Z cyklu ...Przybywam po prośbie.....

Jeden List do przyjaciółki 
Na wstępie mego listu ,jak zwykłem pisać, 
pozdrowienia Me serdeczne śle. 
Już wspominam czule Cię i ten lipiec co odmienił mnie. 
Tydzień jeden , może trzy ,już nie liczę dni. 
sam przyznam nawet że nigdy mi się nie śniło , 
że poznam Mą tak bardzo miłą ,która już na pewno 
wie , o kim zacznę pisać w tym akurat śnie. 
Nie sposób wyrazić tej przyjaźni bieg , 
Choć czasami myślę i sam boję się. 
I tak zainteresowania nasze się zbiegły , 
nową idee dla nas stworzyły ,by przez sen świadomy 
dotrzeć zapragnęły , Bóg jedyny tylko o tym wie , 
Co w nas siedzi tu i gdzie. 
Czas kończyć tę przedmowę i przechodzę szczebel 
wyżej, gdzie już niespodzianka senna czeka , 
zdaniem moim bardzo dobra , od której nasz 
eksperyment zaistniał z tymi snami co bywają 
świadomymi. 
...teraz odpręż się na chwilę ,gdyż zaczynam swe 
fantazje co bywają świadomymi. 
DO dziś wspominam ten wieczór , gdy ciemność się już 
zjawiła i seans późno się zaczął ukazując piękne 
kształty ,które w parach się kochały. 
Zachwycony tym obrazem , ponaglony, zawstydzony 
wyjść musiałem zostawiając przyjaciółkę, choć nie samą, 
tylko z cieniem tym swawolnym, by pilnował sobie 
skrycie, pod zastawem swego życia. 
... drugą zegar już wybijał , a ja nie śnie, 
sam już nie wiem , skupiwszy swe myśli dogłębnie 
choć raz jeszcze zamknę oczy , bym swą szansę znowu 
dostał i tak wlazłem siłą woli i widzę widok znany 
który przykuł dziwactw wiele i ukazał obraz taki... 
Wrota z uśmiechem witają Pana swego , 
podłogi skrzypią radośnie, sam się cieszę nie bywale 
Choć znużony i skonany, zamykam oczy i znikam . 
Tam skropiony przed mrokiem wody, potokiem , 
pragnę wrócić na czas do mej ukochanej, której tydzień 
wydziałem , tylko wspomnień przyszło parę 
i wnet znikam tak na trwale w swej komnacie okazałej. 
Tam już świece płoną sobie, odsłaniając lustro owe dość 
ogromne na te włości oczywiście, 
oraz łoże jakich mało i ten fotel okazały w którym 
odpoczywam czasami. 
Klaskam żwawo, czuć kadzideł woń przecudnych, 
jeszcze raz dźwięków miłych czas, siedząc tak, 
w odbiciu lustra widać już coś, obraz zmienia się, 
widać nas pośród drzew i przy jednym z nich, 
luba oparta tam, a przy niej ja, pieszcząc ją doskonale 
drży ona cała, już chwilą wzdychała, 
kiedym wszedł w nią od tyłu , jęki swe wydała, 
krzyknęła bym wydał ostatni ruch, wtem przy lustrze 
usłyszał coś znów. 
...odwróciwszy się powoli, tracąc lustra odbicie, 
zapachem odurzony która znikła chwilą później, 
tak jak mogła mi przeszkodzić ,zostawiła mi 
zmartwienie które wkradło się podstępnie, czy na moje 
zaproszenie. Myśląc znów głęboko, lustro drgnęło, 
falowało, wnet już obraz ukazało. 
...wśród tych cieni, gdzie się cały obraz mienił, 
tańczyła i wirowała ona, swą melodie nuciła i pląsała, 
partnera nie miała, w mą stronę spoglądała, 
lecz w zamian nic nie dostała. 
Wtem płacz znajomy ten usłyszałem i znów w kropce 
byłem, gdyż nie znałem przyczyn wcześniej tej 
rozpaczy, serce biło, duszą wyrażane, narzeczonej 
powierzone, lecz co zrobić z tą co cierpi w tym odbiciu, 
Myślą swą wspominając, duchem we świetle księżyca, 
pomoc swą rozdawał, postanowił magii użyć, 
choć zakazy swoje złamać, magią miałem zakaz, 
daną pieczęć złamałem i tak odczytałem. 
Oto parę chwil minęło i Świat zagrzmiał wielce w 
trwodze i odmienił moje lustro, a że myśląc wszystko 
pomyślnie skończone, duch w duszy zawału mało nie 
dostałem, gdyż obraz przenieśli w komnatę mą okazałą, 
gdzie świec blask się już zjawił i znajomą mi postać w 
krótkiej nocnej swej szacie ukazał. 
Jakże miło uśmiechasz czule, tańczyłaś, śpiewałaś, 
nuciłaś, raptem wzdychałaś, oczyma zniewalałaś 
łamiąc zasady nasze. Może to diabli nadali 
Ci tą fantazję, choć tu i moja wina, gdyż jam wirus 
doskonały, stworzony zamiast chochlika, by do snów 
zaglądać żwawo i zarażać niebywale tworem ludzkiej 
wyobraźni, w swej nadludzkiej tej fantazji... 
...oto sen który zaistniał w śnie świadomym, może, lecz 
niekoniecznie ........ 
...zatem spójrz, jak chcesz w odbicie lustra tego, 
a tam ujrzysz obraz jego. Choć blokad wiele było, 
rozdarła ich więzy ta dzika fantazja. 
....tańczyła, wirowała, swą melodie nuciła i znikła 
gdzieś w mroku, zaraz się pojawiła. 
Jej skóra lśniła, nie mając nic do ukrycia, podeszła 
i stała chwilą, zakrywszy się moim szalem, niewinnie 
zgrzeszyła, by francuskiej móc zażyć, tak stała, 
by parter jak w tańcu wyćwiczyć i zamknęła swe oczy 
niewinne, by dusza wzdychała. 
Jam kochanek tej nocy, zapachem jej ciała odurzony 
pragnienia jej skryte urzeczywistnił i pieścił ją 
doskonale, by przeżyć jeszcze nie mogła i czekać 
wytrwale. Melodia ucichła, zmieniając jej doznania, 
chwilą cała spocona padła na łoże czując spełnienie. 
Jam ten sam , kochanków nierówny podarował jej swe 
usta na chwilę, poczym przemianę swą rozpoczął 
i zmieniał się niewiarygodnie. Zaraz pod inną postacią 
zakazaną wężem byłem, dotykając piękne ciało, 
przygryzając śliczne wdzięki, określając 
wstęgę ciała, które znów nabrało dreszczy, prosząc 
już nieubłaganie o ten deser oczywiście. 
Gdy w nią wchodził ciało drgnęło pobudzone, 
wzrokiem, Oczków pełnych pożądania, krzyknęła, 
swój odgłos rozkoszy wydała, nogami mnie oplotła 
i tak dochodziła, a czas stanął na chwil kilka, 
sobie śpiewał kołysankę, bym energii znów swej nabrał, 
pokazując się niepewnie z kim to pani się kochała. Lecz 
ona przerażenia nie doznała 
i pragnęła znów, raz jeszcze. 
Wtem to kogut wydał dźwięki i tak znikła moja dama 
powracając w stronę ludzi. Mając radość i spełnienie 
spała sobie teraz smacznie, bowiem sen kamienny 
przyszedł i ją znużył, skonał pewnie. 
Tak to opisać można ładnie, 
bo to sami dobrze wiecie, 
żyjąc na tym dziwnym świecie. 
....spytasz się - gdzie jesteś, gdzie, 
w moim tajemniczym śnie. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...