Une douce Reverie
Tyś dla Mnie , Jam dla Ciebie
Łącząc swe serca węzłem miłości
Oddając się bezgranicznie składam te słowa pełne
mądrości
Gdy słońca zachodem zostałem stworzony
Rannym świtem pouczony by przysięgę złożyć
daną
Wiedząc że za kłamstwo skarzą
Biegnę ile mam tchu
By Twe serce ujrzeć znów
Bo przy tobie serce moje gra
Melodie życia którą znasz
..........bo mówić kocham, to
mówić prawdę .......
Snu Początek
Idę przez pustyni kawałek ,
wokół nie ma nic ,
tracąc swe siły ,gdzie żar potworny skręca ciało całe ,
padam i umieram.........
czas przystanął na chwil kilka ,
w ciszy kołysankę śpiewał ,
abym ocknął się już teraz , widząc swoje
przeznaczenie.
serce bije widząc cienie , powodując trwogę całą ,
iść każe swoją drogą , udzielając się wzajemnie ,
bym nie zginął tak za wcześnie........
przekroczyłem kawał czasu, gęsta mgła zatacza koła ,
w częste wiry chcieć popada nawiązując tajemnice
lasu tego , gdzie przed laty w barwę czerni się
zamieniał.........
spójrz , prosi jeden z cieni, ujawniając swoje
męki............
idź , krzyczy , nie oglądaj się za siebie ,
bo szaleństwo życia łudzi i sprowadza na złą drogę ,
bądź nie ufny owej prawdzie i nie wspominaj ,
gdyż Cię znajdzie !
I Cię znalazł , jesteś biedny , ukazując przebieg
zdarzeń ,
nuci sobie kołysankę , abyś przysnął na chwil kilka.......
Noc niebiosa swe ciemnością okryła ,
wraz z nią burzę ujawniła, ukazując stwora.......
szczerząc swe zęby groźnie ryknął i rozszarpał do
kolacji
swojej........
Mrocznym korytarzem strzeżony
Cieniem posłańca wiedziony
Okryty całunem śmierci wydyszę
Krwawiącym ciałem całym usłyszę
Kupidyna szyderczy śmiech:
O mój bracie - życie to pech.
.......Ścieżką przez las idę już sam , serce drży
oddechu wciąż brak
cień drogę bez odwrotu wybiera wskazaną
tu już śmiałków było nie mało
którzy ze strachu uciekli.
Oto most , potok rześki , napój życia to jest znany ,
Cień ostrzega nie chcąc wiele
Cmentarzyska błąd oglądać
Oto groby , obok stosy poszarpane - dziwny widok
w dziwnej treści
Cóż może się coś jeszcze zmieści
Tam już widać wzgórze okazałe
Tam ruiny zaniedbane.
.....Tam na wzgórzu pełno drzew pośród nich
stoi sobie dwór , a z nim cienia mnich
....pośród drzew gubiących liście wiatrem gnanych
w nieznane
stał na zboczu milczący dwór
W powietrzu ogień zostawił trop nie byle jaki ,
Słysząc śmierć która przystanie nad naszym
posłaniem
Pewna że się spalimy ze szczętem
W ogniu żądz przesyconych konaniem
Słonym potu zapachem i jękiem.
Stukać mi kazano trzy razy i otworzono mi bramy
i wrota piekielne
Z trwogą struchlałem gdy usłyszałem
Ryk stwora z rogami , bym zawrócić już nie
mógł.
Uderzenia rozbrzmiały i tak się wrota zamknęły ,
Słychać jeszcze było szelest liści , lecz z głuchą
ciszą ustały.
Gdzie jestem , gdzie - oto jest pytanie ?
Czas przystanął na chwil kilka
W ciszy kołysankę śpiewał
I odsłaniał mrocznych historii , dreszczy początek.
Idąc w ciszy swojej podłogi skrzypieć zaczęły i
mroźne powietrze się wdarło
I gnało przez chwil parę potem ucichło zbudzone.
.......Obraz który byłem zobaczyć w stanie
to dzieło stwórcy tak na jawie.
W milczeniu stała przy oknie , patrzyła mi prosto
w oczy.
Od początku wiedziała że przyjdę , ciemnowłosa
wzrokiem mnie zaklęła.
Czułem że oddalam się , zapach pociągał mnie ,
wnet wicher się zerwał
I uniósł ją kołysząc nad ziemią .
To była ona - ciemnowłose słodkie dziecko nocy
Zwano ją Czarną Orchideą , stała tak przede mną
, uśmiechając swobodnie.
Jej historia była mi już znana , to też
spodziewałem się swego przeznaczenia.
Podchodząc tak do mnie pocałowała wyrażając swe
radości.
Wszakże tęsknotą jej nie byłem choć kto wie.
Czas znów płatał nam te same figle ,
W ciszy kołysankę nucił .
W swej sypialni kochać się chciała ,
W noc tą jedyną , tak pożądliwą ,
Kiedy to w pułapkę mnie złapała ,
Choć nie była jeszcze gotowa ,
Sama z rozkoszy drżała ,
Cierpienia przyjemności smak poczuła ,
Fantazje swe ujrzała ,
Swe oczy zamykając krzyczała .
Przez tyle lat mnie zwodziła ,
Chciała mnie spalić na stosie ,
Lecz dzisiaj sama płonie , tracąc swe życie powoli .
„Moją skórę rozryją jej szpony ,
kiedy w szyję jej wpije swe kły ,
żeby wyssać z jej żył rozpalonych ,
niewinności tlące się skry .
ciąg dalszy
Nadeszła noc malując niebo niczym atrament ,
księżyc na wędrówkę swą się wybrał oświetlając
lasy ciemne ,
ukazując dom z daleka , ten stojący tuż przy lesie ,
w tej swej ciszy tak głębokiej . Wtem się zerwie
wicher jeden ukazując swoje dźwięki
i zaryczy do swych braci .
......Słychać deszczu kropelki ciepłej bryzy
natchnienie która płynie potokiem .
W ciszy szelest się wyłania ,
w ciszy zapach się pojawia ,
w ciemności blask się ujawnia , ciemna mgła
zatacza koła ,
w częste wiry chcieć popada pośród niej stoi ona
Ciemnowłosa upragniona
Wiry błądzą opętane rozpylając woń kadzideł ,
zegar czasu już nas wita
Ścieżką pulsującej ciszy wraca odkrywając prawdę
całą .
„ Jam jest ten co walczył życie całe o te dobro
tej miłości
przez czas długi i meczący , zdradzony przez
diablic kilka
by swej namiętności mogły ulec lecz poległy
dumnie w boju
i nie zrobią nic nikomu , Jam zaś życie oddałem ,
bym się narodzić
mógł znowu .
...... w powietrzu słychać dźwięki , melodii słychać
walca
zatańczyć chcesz dla mnie leciutko tak na palcach .
w tańcu jesteś piękna , choć trochę zawstydzona ,
odsłaniasz swoje wdzięki ,odsłaniasz siebie całą ,
do myśli się uśmiechasz , ja stoję oniemiały ,
przerywasz taniec - czekasz
swym wzrokiem wołasz .
Wnet wtulam się w twe ciało
całując Ciebie całą , łączymy się w ekstazie
fantazją oplątani
w potoku słów urwanych , tak w sobie zakochani
.
Zamknęła swe oczy , oddech swój zostawiając ,
przyjemność poczuła , drżała z rozkoszy
krzycząc tak podniecona ze swych fantazji
zbudzona .
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz