Z cyklu Przybywam po prośbie......ciąg dalszy

Une douce Reverie 
Tyś dla Mnie , Jam dla Ciebie 
Łącząc swe serca węzłem miłości 
Oddając się bezgranicznie składam te słowa pełne 
mądrości 
Gdy słońca zachodem zostałem stworzony 
Rannym świtem pouczony by przysięgę złożyć 
daną 
Wiedząc że za kłamstwo skarzą 
Biegnę ile mam tchu 
By Twe serce ujrzeć znów 
Bo przy tobie serce moje gra 
Melodie życia którą znasz 
..........bo mówić kocham, to 
mówić prawdę ....... 
Snu Początek 
Idę przez pustyni kawałek , 
wokół nie ma nic , 
tracąc swe siły ,gdzie żar potworny skręca ciało całe , 
padam i umieram......... 
czas przystanął na chwil kilka , 
w ciszy kołysankę śpiewał , 
abym ocknął się już teraz , widząc swoje 
przeznaczenie. 
serce bije widząc cienie , powodując trwogę całą , 
iść każe swoją drogą , udzielając się wzajemnie , 
bym nie zginął tak za wcześnie........ 
przekroczyłem kawał czasu, gęsta mgła zatacza koła , 
w częste wiry chcieć popada nawiązując tajemnice 
lasu tego , gdzie przed laty w barwę czerni się 
zamieniał......... 
spójrz , prosi jeden z cieni, ujawniając swoje 
męki............ 
idź , krzyczy , nie oglądaj się za siebie , 
bo szaleństwo życia łudzi i sprowadza na złą drogę , 
bądź nie ufny owej prawdzie i nie wspominaj , 
gdyż Cię znajdzie ! 
I Cię znalazł , jesteś biedny , ukazując przebieg 
zdarzeń , 
nuci sobie kołysankę , abyś przysnął na chwil kilka....... 
Noc niebiosa swe ciemnością okryła , 
wraz z nią burzę ujawniła, ukazując stwora....... 
szczerząc swe zęby groźnie ryknął i rozszarpał do 
kolacji 
swojej........ 

Mrocznym korytarzem strzeżony 
Cieniem posłańca wiedziony 
Okryty całunem śmierci wydyszę 
Krwawiącym ciałem całym usłyszę 
Kupidyna szyderczy śmiech: 
O mój bracie - życie to pech. 
.......Ścieżką przez las idę już sam , serce drży 
oddechu wciąż brak 
cień drogę bez odwrotu wybiera wskazaną 
tu już śmiałków było nie mało 
którzy ze strachu uciekli. 
Oto most , potok rześki , napój życia to jest znany , 
Cień ostrzega nie chcąc wiele 
Cmentarzyska błąd oglądać 
Oto groby , obok stosy poszarpane - dziwny widok 
w dziwnej treści 
Cóż może się coś jeszcze zmieści 
Tam już widać wzgórze okazałe 
Tam ruiny zaniedbane. 
.....Tam na wzgórzu pełno drzew pośród nich 
stoi sobie dwór , a z nim cienia mnich 
....pośród drzew gubiących liście wiatrem gnanych 
w nieznane 
stał na zboczu milczący dwór 
W powietrzu ogień zostawił trop nie byle jaki , 
Słysząc śmierć która przystanie nad naszym 
posłaniem 
Pewna że się spalimy ze szczętem 
W ogniu żądz przesyconych konaniem 
Słonym potu zapachem i jękiem. 
Stukać mi kazano trzy razy i otworzono mi bramy 
i wrota piekielne 
Z trwogą struchlałem gdy usłyszałem 
Ryk stwora z rogami , bym zawrócić już nie 
mógł. 
Uderzenia rozbrzmiały i tak się wrota zamknęły , 
Słychać jeszcze było szelest liści , lecz z głuchą 
ciszą ustały. 
Gdzie jestem , gdzie - oto jest pytanie ? 
Czas przystanął na chwil kilka 
W ciszy kołysankę śpiewał 
I odsłaniał mrocznych historii , dreszczy początek. 
Idąc w ciszy swojej podłogi skrzypieć zaczęły i 
mroźne powietrze się wdarło 
I gnało przez chwil parę potem ucichło zbudzone. 
.......Obraz który byłem zobaczyć w stanie 
to dzieło stwórcy tak na jawie. 
W milczeniu stała przy oknie , patrzyła mi prosto 
w oczy. 
Od początku wiedziała że przyjdę , ciemnowłosa 
wzrokiem mnie zaklęła. 
Czułem że oddalam się , zapach pociągał mnie , 
wnet wicher się zerwał 
I uniósł ją kołysząc nad ziemią . 
To była ona - ciemnowłose słodkie dziecko nocy 
Zwano ją Czarną Orchideą , stała tak przede mną 
, uśmiechając swobodnie. 
Jej historia była mi już znana , to też 
spodziewałem się swego przeznaczenia. 
Podchodząc tak do mnie pocałowała wyrażając swe 
radości. 
Wszakże tęsknotą jej nie byłem choć kto wie. 
Czas znów płatał nam te same figle , 
W ciszy kołysankę nucił . 
W swej sypialni kochać się chciała , 
W noc tą jedyną , tak pożądliwą , 
Kiedy to w pułapkę mnie złapała , 
Choć nie była jeszcze gotowa , 
Sama z rozkoszy drżała , 
Cierpienia przyjemności smak poczuła , 
Fantazje swe ujrzała , 
Swe oczy zamykając krzyczała . 
Przez tyle lat mnie zwodziła , 
Chciała mnie spalić na stosie , 
Lecz dzisiaj sama płonie , tracąc swe życie powoli . 
„Moją skórę rozryją jej szpony , 
kiedy w szyję jej wpije swe kły , 
żeby wyssać z jej żył rozpalonych , 
niewinności tlące się skry . 
ciąg dalszy 
Nadeszła noc malując niebo niczym atrament , 
księżyc na wędrówkę swą się wybrał oświetlając 
lasy ciemne , 
ukazując dom z daleka , ten stojący tuż przy lesie , 
w tej swej ciszy tak głębokiej . Wtem się zerwie 
wicher jeden ukazując swoje dźwięki 
i zaryczy do swych braci . 
......Słychać deszczu kropelki ciepłej bryzy 
natchnienie która płynie potokiem . 
W ciszy szelest się wyłania , 
w ciszy zapach się pojawia , 
w ciemności blask się ujawnia , ciemna mgła 
zatacza koła , 
w częste wiry chcieć popada pośród niej stoi ona 
Ciemnowłosa upragniona 
Wiry błądzą opętane rozpylając woń kadzideł , 
zegar czasu już nas wita 
Ścieżką pulsującej ciszy wraca odkrywając prawdę 
całą . 
„ Jam jest ten co walczył życie całe o te dobro 
tej miłości 
przez czas długi i meczący , zdradzony przez 
diablic kilka 
by swej namiętności mogły ulec lecz poległy 
dumnie w boju 
i nie zrobią nic nikomu , Jam zaś życie oddałem , 
bym się narodzić 
mógł znowu . 
...... w powietrzu słychać dźwięki , melodii słychać 
walca 
zatańczyć chcesz dla mnie leciutko tak na palcach . 
w tańcu jesteś piękna , choć trochę zawstydzona , 
odsłaniasz swoje wdzięki ,odsłaniasz siebie całą , 
do myśli się uśmiechasz , ja stoję oniemiały , 
przerywasz taniec - czekasz 
swym wzrokiem wołasz . 
Wnet wtulam się w twe ciało 
całując Ciebie całą , łączymy się w ekstazie 
fantazją oplątani 
w potoku słów urwanych , tak w sobie zakochani 
. 
Zamknęła swe oczy , oddech swój zostawiając , 
przyjemność poczuła , drżała z rozkoszy 
krzycząc tak podniecona ze swych fantazji 
zbudzona . 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...