Upleciony w dotyku dłoni......

W dotyku chłodnych dłoni,
po delikatnej skórze ud skrywanych w pończochach,
tudzież choćby w rajstopach,
wędrował tkliwy szept,
był wciąż szarmancki niekiedy intrygujący,
by ciało wypięte w pół,
nie tylko ust pożądało,
tak pochwyconych kiedy odgarnął chwytając za kark włosy,
w bezdechu całując swawolnie.
Jego dłonie,
były jej szeptem którego przecież  zawsze słyszał,
wsłuchując się w nią instynktownie,
jaki ruch ma wykonać,
a jednak mową myśli powstał akt,
aktem niezrównany,
wciąż tak tkliwy.
PON., 06:25
Ze skrzypnięciem mam dużo wspólnego,
bo gdy się budzę wygłodniały,
trzeszczą  zawiasy wieka unoszonego do góry,
wtedy zbliżam się powolutku,
bezszelestnie,
bym zażył paru kropli esencji tak jeszcze.....
Ze skrzypnięciem budzi się również organy
i mechanizm bardzo stary,
który tkliwością bez granic berło królewskie pobudza,
które  choćby zastygło,
żyć będzie  swawolnie,
zmierzając do rajskiego diademu z perłą skrywaną,
nie przed dotykiem ust,
lecz przed całym światem.
WT., 06:32
Napisz czym jest zauroczenie,
gdy milczysz tak wpatrzona we mnie,
gdy przypadkiem wzrok przeszyje cię moim dreszczem,
a ja wciąż onieśmielony będę,
budzącym się magią twych oczu w blasku.
Szukam w sylabach myśli wciąż skrytych które pragnienia mogą ożywiać,
szukam rozważnie,
choć czasem  przypadkiem wpadnę,         
jak skarb na głęboką wodę
i w esencji zmysłów pochwycę perłę,
podobno wtedy  poczuć można spełnienie,
które odręcznie przeze mnie spisane pozwala uśmiech przywrócić...
05:26
Ze świeżo ściętych kwiatów upleciony zostanie łańcuch,
piękniejszy od ciebie nigdy nie będzie,
lecz i tak moje zniewolenie przybędzie
i wkradnie do twojej myśli i tak będzie lśnić  zmysłowo niekoniecznie ciszą błogą.
Uplecionym sznurem wonnościami nasączonym,
już nie przybywam po prośbie,
lecz szeptem żądny zniewolenia,
odparł skryty demon,
pod płaszczem przyszłej nocy,
a przez te zamglone oczy których był świadkiem
i wykonawcą cielesnej rozkoszy uplecionym sznurem,
jak łańcuchem zniewolił,
po cichej twej prośbie.
Upleciony łańcuch z świeżego lubczyku,
biorę w swe dłonie
i gdy tak  zajdę do ciebie w pokłonie,
w powiewie tkliwej zmysłów esencji,
spojrzę w twe oczy zamglone
i szepnę czy chcesz więcej....
Uchwycone zmysły w barwnej nocy,
upleciony łańcuch ku twej rozkoszy,
czy w pokusie podasz mi swe dłonie,
które skutecznie przyblokuje,
gdy twe ciało wić się będzie tak  ponętnie....
Wnosisz się i prężysz,
gdy upleciony  wianek z darów tobie złożonych,
staje się korona wiosny
i przyszłego lata,
które  nas wyjątkowe istoty w jedność w bezkresie tajemnic oplata....
Czy mi ulegniesz tak jak za pierwszym razem,
gdy księżyc był w pełni
i sen się ponownie spełnił.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...