Zasiadłem na tronie w esencji tworzenia.....

W esencji tworzenia,
świat się wokół zmienia,
w esencji skrywanej przez wieczność w słowa nadanej,
tworzyć można na zawsze,
pnąc się po wysokich stopniach,
krętych ścieżkach otchłani,
pełen energii,
choć obaw bo wszystko ważone na szali,
czy przeważy dobro,
czy pokusa w grzechu,
wybierać trzeba bo życie jak ruletka wciąż swym nurtem płynie.

Zasiadłem na tronie,
zacierając swe dłonie,
bym mógł nacieszyć się twoim towarzystwem,
o którym teraz się rozpisuje.
Czy na widok ponętnego ciała,
będę zawsze magicznym wieszczem,
a ja nic nie słyszę poza słowem jeszcze,
powiesz skrycie mi na ucho,
czym jeszcze zachwycisz nadludzki mój umysł,
czy raczej mnie do czegoś zmusisz.
W blasku pochodni,
w komnatach mojego istnienia,
jedynie co się zawsze zmienia,
to potok myśli w bezkresie,
co ich echem roznosi także po lesie,
w którym przed laty stał pałac
i jego komnaty.
Zasiadłem na tronie,
czytając znalezione przypadkiem zwoje,
z których jasno wynika,
iż nie ma innego tu rzemieślnika,
który w obróbce żywych wciąż myśli,
odtwarza każdy sen który mu się przyśni.
Przeglądam zatem kolejny raz skrywane w tutejszych lochach zwoje,
zerkając na ciebie,
w koronie blasku,
prócz której nic nie masz na sobie.
Zasiadłem na tronie w lochach strasznego dworu,
zasiadłem swobodnie w nieziemskim fotelu,
bym na nowo stworzył obraz pragnień,
i nadludzkich doznań.

Zasiadłaś na chwilę na moim tronie,
gdzie skrył demon swe tajemnice,
czyż to nie piękne,
odparł w natchnieniu,
gdy cię zniewolił w blasku swych rubinowych oczu,
nadając ci brzmienie jakże tak tkliwe,
płynące z pragnień którymi sycisz swe  świeże dziewictwo,
tak też nazwę  twoją ciekawość,
którą spełniać,
przecież pragniesz .
W komnacie westchnienia,
inny świat dla ciebie otwieram,
choć czasem drżysz,
jakbym był kimś innym,
kogo jeszcze nie znasz.
W komnacie westchnienia zapalił duch świece
i niczym zniknął w warstwie powietrza ciężkiego,
usłyszeć było można targanie żelastwa,
pytasz chwilą bardzo przejęta,
widokiem zdziwiona,
czyż ta komnata nie słynie z tego właśnie,
byś zamarła w lęku
i obawie,
przyklękając na kolanach,
dla swojego właśnie pana.

Zasiadłem na tronie,
a przychodzę po prośbie,
po której,
w blasku świec i pochodni,
przyklękłaś na kolana,
a przedtem,
kim byłaś gdy cień zrywał z ciebie odzienie,
czy wciąż będziesz mi uległa,
słysząc od bram dziki skowyt
i niewyobrażalne dla was ludzi,
zawodzenie.
Przychodzę po prośbie
czy wciąż pragniesz spełniać me życzenia,
w bezkresnej zmysłów krainie,
co zawsze w otchłani istniała,
w uśpieniu
czy wtedy też nie ulękniesz się przed mną,
gdy pochwycę cię za włosy
i przyciągnę,
tak do siebie.
Przychodzę po prośbie,
wpatrzony w twe oczy,
a wciąż sycę się twym ciałem,
jak bym na ciebie czekał,
zbyt długo,
wpatrzony w twe rozchylone usta,
sycę się twym gardłem,
tak bardzo głębokim,
czy jesteś gotowa.
Ilekroć ujrzę gdy otwierasz usta,
wsadzam dosyć lubieżnie,
to berło insygniom władzy nazwane,
wsadzam najgłębiej,
rozpychając twoje podniebienie,
aż ci w końcu zabraknie odwagi
i potoku,
ślinotoku śliny która wyciekając,
jak najbardziej wciąż syci,
jeszcze bardziej oddychasz,
łapiąc powietrze swym sercem
i szepczesz,
a widok twego ciała,
wciąż syci.

Zasiadłem  na tronie ponownie,
by dać ci obraz myśli,
którymi twe ciało,
jak opętane,
przywarło do mnie.
Czym jes twój umysł,
pytam wpatrzony w ciebie,
czy wciąż jesteś gotowa,
na nowe doznań uniesienie.
W tejże ciszy co mnie nie było,
a byłem kimś innym,
cóż robiłaś ze swym łonem,
gdy ociekałaś,
jak twe skronie,
wonnością i uległością,
wprost z twojego gardła,
czy wtedy gdy berłem byłaś dławiona,
unosząc do góry ramiona,
próbowałaś syknąć,
gdy unosząc twe jędrności w swych dłoniach,
uderzyłem wachlarzem,
swawolnie,
boś mi uległa dobrowolnie.
Powiedz,
szepnij,
czy w tym barwnym twoim skowycie,
byłaś tkliwie podniecona,
powiedz,
czy jak szarpnąłem perły,
swymi palcami pochwycone,
czy twe ciało było pobudzone,
szepnij,
póki w łańcuchach cię nie skrępowałem,
szepnij,
bo kiedy ci to będzie dane poczuć,
nie będzie granic,
powiedz.

Przyznać ci muszę jedno,
szeptał demon wprawiony w walce o jedność,
przybyłaś po prośbie,
gdy zasiadałem na tronie,
czytając wpierw starożytne zwoje,
prosząc o jedno tylko pragnienie,
cóż,
dziś oto jestem
i prośbę twą spełniam,
czy masz już dreszcze.
W blasku pochodni klasnąłem w swe dłonie,
by mi prędko przynieśli,
wykute w stali,
przez setkę kowali,
specjalną uprzęż,
bym mógł cię nią zniewolić,
bom słyszał żeś ciekawa,
bardzo.
W oplocie nadgarstków,
Moja Droga,
będziesz teraz zniewolona,
w dyby przyjdzie jeszcze pora,
by znów zabrzmieć
jak na flecie.
Cóż to widzę,
Moja Droga,
co tak zamykasz przede mną swe uda,
czy nie radziłem przed mym dotykiem,
przemyć swe kwiecie
i ciasną szpareczkę,
odrobiną oliwy,
przez tą chwileczkę.
Teraz już późno na twoje swawole,
gdy się do ciebie zaraz dobiorę.

Pozwól Moja Droga,
że będę przytaczał słowa,
przyszedłem do ciebie po twej prośbie,
gdy spisałaś ciąg zdań w natchnieniu
i tak oto jestem,
w twoim pragnieniu.
Uwielbiam patrzeć na twe ponętne ciało,
ociekające grzechem którego mało,
szukać okazjonalnie,
przecież,
uwielbiam dotykać tkliwie szponami przesuwając,
by twój dreszcz spotkał się,
z tym podnieceniem
i strachem jednocześnie,
czy będziesz się mogła przeciwstawić,
dotkliwą chłostą,
której skutkiem będzie z dreszczem,
deszcz miedzy twoimi ociekającymi udami,
powiedz.
Czy jak wezmę cię w głosie,
pod chóry dusz zbłąkanych,
bedziesz wciąż szeptać,
że chcesz jeszcze.

Zasiadłem z tronu w bezkresnej westchnień komnacie,
by ujrzeć kobiece ciało,
które się nadto doznań domagało,
zatem pytam tak cię chłostą
po kwiecie smaganym,
czy warto było zacząć opowieść życia,
gdy tak prężysz swe nagie ciało,
pod wpływem ekstazy,
gdzie usta w pieszczocie bezkresnej mocy,
wnikają ponad i wszędzie,
tej nocy,
lubieżnie,
z dotkliwym wrażeniem,
że twój rowek,
uwielbia berło,
tak dogłębnie,
że masz w końcu tą świadomość,
co by wyszedł tak gwałtownie,
jak to robił wład palownik,
przy każdej swojej ofierze.
Także widzisz Moja Droga,
zachowuję wciąż umiar,
w tym bezkresnym świecie,
bo fantazją wciąż sycąca,
może trwać do końca naszych dni,
zatem życzę powodzenia,
bo świat należy zmieniać,
jak lśniące w twych oczach skry.



Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...