Przybądź do mnie....

Przybądź do mnie naga,
lecz w szacie utkanej twą zmysłowością,
przybądź do mnie swoją ciekawością,
jak ja przybywam
i tobą się sycę.

Szukam myśli,
która wciąż mi się wymyka z mych sideł,
szukam jej jak łowca w bezkresnej krainie,
czy kiedyś ją pochwycę  w leśnej gęstwinie.
Ledwo ją ujrzał,
w swych przymrużonych oczach,
gdy ciemność odwieczna ma siostra,
błękitne wciąż niebo swym płaszczem zakryła,
poczułem jak wznosi się i opada,
gdy między młodymi dębami się skrada,
do mego dworu,
do mego życia,
które wciąż zmienne w  czystej fantazji rozkwita,
zatem witaj,
w mych skromnych progach
i pozostań,
wciąż tak tkliwa.

Zapytam skrycie,
czy tęsknisz za moim oddechem,
naszych westchnieniem,
zapytam tkliwie,
czy dotyk twego ciała,
wciąż tak na mnie działa,
że kiedy się pojawiam,
jestem twym dreszczem,
w splocie słonecznym,
przenikającym gorące łono,
które skraplam,
zatem jestem i będę,
tuż obok i wszędzie.

Skarbnico wiedzy,
czy swe myśli mi powierzysz,
bym je ujął delikatnie,
czasem skrzętnie
i ukradkiem,
bym się wtopił w otchłań czasu
i przywrócił potok,
ludzkich doznań,
jak to było dawno temu,
gdy cię uwiódł
i poskromił,
wczesną porą
Skarbnico wiedzy,
gdy cię czytam,
przemierzając, skrywane dotąd przed nami stronice,
kim będziesz
i czy dorównam twym myślom,
w obłędzie naszego wzroku,
kim będziesz,
dla mnie,
jak nie barwną, żyjącą istotą,
którą posiadł właśnie w bezkresie,
późną nocą.

 Rytuał gdy w esencji myśli w pokłonie,
skrywa niejedną tajemnice,
czy zatem będzie nam dane,
w blasku pochodni,
ucztować zmysłami,
o których skrycie śnisz tylko nocami.
Słyszysz.....?
gdy w splocie słonecznym,
przyspiesza oddech,
chłodnym orzeźwieniem pławiony,
jak dotykiem ust,
po delikatnej kostce stóp,
pnąc się wyżej.
Czujesz....?
jak usta chłoną aromat wina,
którego esencją od zawsze byłaś,
co czujesz w swym skrytym uśmiechu,
wśród grzesznych myśli,
czy raczej powstaje pytanie,
czy ta poezja może się ziścić,
z wieczora,
czy też nad ranem,
gdy kołysząc swobodnie biodrami,
wiesz doskonale że jesteśmy sami.
Czy będziesz dreszczem....?
O którym poeci szepczą w bezkresie,
gdy tkliwa przyjemność,
uniesie cię falą,
w której pożądanie,
nie zazna końca swego,
gdy tak cię będę pieścił,
do omdlenia,
bo kto wina wieczności próbuje,
żaru nie ugasi.
Z westchnieniem,
wsparta,
z lekkością wypięta, czułością ust,
rozwarte twe uda,
w pokłonie przed tronem,
wpatrzona w zwierciadło,
a ja uległy przed tobą,
snuję się wciąż do góry,
sycisz mnie bowiem swym ciałem,
sycisz oddechem,
gdy otwieram twe usta,
w których króluje,
wieczna rozpusta,
gdy ja będę smakować,
jak koneser sztuki,
czy wciąż swą tkliwością potrafisz się wzruszyć,
bo smakujesz wykwitnie,
czy wciąż mnie słyszysz.
Z oddechem skradłem,
twój czas wolności,
czy mi kiedyś wybaczysz,
moją swawolna skłonność,
w swej pasji odkrywania esencji,
którą w pokłonie wyrażam,
dla tak ponętnego ciała,
bo myśli kobiet zachwycają,
w każdym mym locie,
zatem pozdrawiam w pokłonie.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...