Pukam do twoich drzwi,
zgadniesz kim jestem,
czy wciąż barwnym wieszczem,
czy może francuskim doktorem,
którego tajemna wiedza,
wciąż skrytą ścieżką przez czas przechodzi
i niejedną gwiazdę,
swym darem zwodzi,
by mu uległa,
w swej poświacie piękna,
czy zatem wiedząc,
kim staniesz się po zmroku,
czy doda lśnieniu,
więcej uroku,
czy będziesz wciąż tkliwą,
gwiazdką rozkoszy, czując że cię duch zauroczył
i wtopił się w obłokach na przejrzystym niebie,
w szaleńczej dla ludzkich istot potrzebie.
Szeptem,
spisanym w natchnieniu w blasku księżyca nowiu,
nie proszę już, błagając o los szczęścia,
a czego zatem pragnę,
jak nie twego zniewolenia,
w którym zawartość tajemnic wszelka,
podsycana wciąż czystą przenikająca otchłań ciekawością,
bywa emocjonalnie,
aż nadto odbierana,
to czy padniesz przede mną na kolana,
czy w twym życiu,
ci będę mógł pomóc,
to tak naprawdę od nas tkliwych istot zależy,
co w ofierze złożymy,
prócz naszych myśli.
PIĄT., 05:03
Czy monsieur w swym nieziemskim żywocie,
spisał by nie jedno wasze życzenie,
kim będzie dla was w tym swoim myśli wiecznym szaleństwie,
jak sądzisz...?
Czy w gwiezdnym układzie, mademoiselle swego kochanka odnajdzie,
z pośród kandydatów do serca swego,
tak bardzo wrażliwego,
jak sądzisz...?
Mnóstwo pytań skrywa niejedna operowa diwa,
która pragnie w swej skrytości,
poznać pana bez litości,
jak sądzisz ...?
Czyż nie pragniesz w swym umyśle tego,
który będąc choćby twoich myśli drogowskazem,
uczynił milsze życie,
jednym wpisem.
Szepczesz,
słyszę,
napisz ze mną wspólną prośbę,
by z uśmiechem,
powstał wyjątkowy obraz,
twoich pragnień.
Oto więc jestem,
Moi Drodzy,
jakbym przybył z bardzo daleka,
idąc choćby wzdłuż brzegu Sekwany,
wciąż bardzo ciekawy,
ileż życzeń do spełnienia,
w swym umyśle posiadacie.
PIĄT., 22:25
Zachłysnąć się pragnę tobą,
jak to było nam dane w wieczności,
gdy swym powabem skrytym w szacie, sprowadzanej po twej prośbie,
mogłem sycić swe oczy.
Czy pamiętasz,
kiedy zafascynowany w twej pasji,
stałem jak zahipnotyzowany,
przenikającym,
niczym w otchłani,
bezkresem twych myśli,
w których odnalazłem klucz do wszystkich tajemnic.
Czy wiesz co czuję...?
Gdy całuje twą dłoń,
w mym szlacheckim pozdrowieniu,
wtapiając się coraz głębiej,
w ocean naszej fantazji,
która wtenczas się spełniła,
gdy byłem kimś innym,
choć wyjątkowym,
jak ty sama,
która we mnie nie nigdy nie zwątpiłaś.
SOB., 06:01
Zachłysnąć się pragnę tobą,
jak to było nam dane w wieczności,
gdy swym powabem skrytym w szacie, sprowadzanej po twej prośbie,
mogłem sycić swe oczy.
Czy pamiętasz,
kiedy zafascynowany w twej pasji,
stałem jak zahipnotyzowany,
przenikającym,
niczym w otchłani,
bezkresem twych myśli,
w których odnalazłem klucz do wszystkich tajemnic.
Czy wiesz co czuję...?
Gdy całuje twą dłoń,
w mym szlacheckim pozdrowieniu,
wtapiając się coraz głębiej,
w ocean naszej fantazji,
która wtenczas się spełniła,
gdy byłem kimś innym,
choć wyjątkowym,
jak ty sama,
która we mnie nie nigdy nie zwątpiłaś.
SOB., 23:45
Podobieństwo....
Czy aż tak się różnimy od zwykłych ludzi,
czy tylko stwarzamy wyjątkową iluzję,
która we wszechświecie istniała od zawsze.
spójrz w niebo,
przez które sunie obłok za obłokiem,
czy ten wybrany przez ciebie,nie jest najpiękniejszy,
jak twe ciało subtelnej i wrażliwej kobiety,
która obdarzyła mnie nie tylko sympatią,
a uczuciem na które me serce wieczność czekało.
Podobieństwo....
Czy być artefaktem, który jak magiczny amulet,
przychodzi świtem niezauważony,
wystukując rytm,
w którym oddech przenikliwie drży,
na wiadomość z bardzo odległego czasu,
że nie tylko jestem wieszczem,
który tworzy ponoć wyjątkowe myśli,
po których mogą się dzieje ludzkości,
ulec zmianie,
kiedy po nowiu,
czas pełni nastanie,
a ja niczym duch w świetle księżyca blasku,
wtopie się w jego poświatę,
uwzględniając każdą datę,
by to co w naszych myślach lśniło,
niebawem się spełniło.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz