Gdy pocznie obraz powstawać z natchnienia,
to kim będziesz dla mnie,
czy rozpływającym się eliksirem w mych ustach,
gdzie umysł pobudzony wytwarza chęć życia
i przyjemność delektowania się
z bezcennej wrażliwości na którą być może świat właśnie czekał.
ŚR., 23:15
Pytasz czy znajdę miejsce dla ciebie w mych sztalugach,
a owszem zawsze
i gdybym nawet nie przyszedł po prośbie,
w twoim umyśle powstanie zachęta,
tak bardzo bezcenna jak twoja skrycie utkana więź,
w której oboje dążymy do doskonałości.
Zapytasz skrycie z uśmiechem,
cóż takiego stworzę
i czym będzie obraz w swej doskonałości,
a ja wpatrzony w ciebie,
a ty,
tym bardziej zniecierpliwiona moją mroczną egzystencją,
czy będziesz prowokować swą ciekawością.
Jakże czas może wszystko zmienić,
nieprawdaż....?
Przez pryzmat wpadającego światła ,
czy odróżnisz gdzie tak naprawdę podróżujemy,
z twojej alkowy,
w mroczną podróż wiedziony,
jak ja twoim artystą przez twe myśli wynajętym,
lecz ich troszeczkę zmienię
i raczej nie pytając o zgodę,
w powstającym szaleństwie.
Gdy zamroczenie nastąpi,
a z nim jakbym omdlenie które podsyca błyskawicznie zmysły,
obdarzysz mnie swym ciałem,
które wciąż iskrzy niekiedy dreszczem smagane,
a jeszcze nie użyłem pędzla.
Wiesz jesteś taka piękna,
gdy w sztalugach mych jesteś podpięta,
w tej jedynej harfie,
co ją przesuwam swawolnie po wyżynach,
dawno nabrzmiałych i często kąsanych przez me kły.
Nie zapytasz,
mając tak uchylone swoje usta,
chcąc złapać oddech,
którego wciąż mało w tym pomieszczeniu,
wszak czujesz prawda,
wilgoć której wciąż jest tu za mało,
by ją spijać.
Nie ujrzysz niczego poza mrokiem,
choć zapewniam,
co byś z ciekawości mi nie zemdlała,
to oszczędzę ci tego,
a zajmiemy się przyjemnością wodząc dotykiem w twoich myślach zawartych po twojej prośbie co jak rozkaz twoim dla mnie,
będzie do życia powołany,
by cię pieścić wytrwale.
Zapytany szeptem w oddali,
pozwól mi odejść,
nie odchodź,
patrząc w ciebie zafascynowany,
zamknę za sobą drzwi,
a ty uśniesz bo ciąg dalszy uniesień nastąpi niebawem.....
CZW., 21:35
Z westchnieniem,
w myślach o tobie,
przybywam niepostrzeżenie do moich komnat ponownie,
w których,
w moich sztalugach śnisz jakby strudzona,
a tak naprawdę uśpiona wonnością.
Uwielbiam tą harfę,
w której twe ciało nie co skrywane,
wciąż kusi,
jak myślisz jak cię zbudzę,
czy to będzie mój dotyk dość ostrym szponem,
począwszy od linii szyj,
po śpiące i soczyste wciąż sutki,
które ożywią twój oddech,
chociaż jeszcze nie zbudzą twego wzroku.
Uwielbiam twój stan,
gdy tak tchnięta kolejnym muśnięciem,
budzisz się do życia,
rzeknę wtem czas do ciebie,
jakbyś była spowiedniczką mych myśli,
czy będąc w tej pozie,
uchylisz się dreszczem podniecona,
jakbym cię chciał ponownie rozdziewiczyć,
a czując jak się preżysz,
zapytam czy będziesz moją niewolnicą.
W sztalugach rozkwita rozkosz,
jak w twych drżących udach,
w których oboje szukamy natchnionego pulsem miejsca,
w które się wtopię ustami,
w istotnym przepływie tętnicy.
PIĄT., 06:32
Z ust bezwiednie uchylonych szukam twojego dotyku powoli,
czy zatem pierwsze bezcenne dla nas westchnienie rozpali po raz kolejny żarzącą się cząstkę która po chwili zapłonie,
wśród naszych doznań uchwyconych w otchłani skrywanych doznań.
SOB., 07:30
Szepcze do kwiatów
by podlewane przeze mnie,
rozkwitły w swej barwnej subtelności,
czy będzie mi dane ujrzeć w swej fascynacji,
to co wszystko u nich zawsze skrywane,
czy w podpowiedzi pochylą swe skronie,
jak rześkim źródłem skropione,
podziękować tak wyraźnym muśnięciem,
czy jesteście spragnione....
06:44
Ujrzeć ciebie w utkanej szacie pragnę,
w której nawet księżyc będzie się kłaniał,
ujrzeć ciebie
bezwiednie drżącą,
czy teraz już wiesz,
co siedzi w mojej głowie,
poważnie z mej wrażliwości,
na piękno co w tobie skrywane,
bo wiem że w każdej szacie wyglądasz
jak zawsze ciekawie
i nie zaprzeczę,
w swoim ukłonie że
masz jak zawsze ukryty talent.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz