Jeśli byś ujrzała szept moich myśli,
to czym by były,
czy wizją pragnień,
dla ludzkich istot wprost niemożliwy,
czy jednak czymś wyjątkowym owianych magią słów niezrozumiałych które wciąż będą
iskrzyć
jak dawniej.....
Czyż nie przyjdzie nam czekać do wieczora,
gdy porankiem zbudzone dziewczę,
ziewnie leniwie,
czyż nie ślicznie wyglądasz w swej delikatności,
gdy orzeźwiający chłód prowokuje twe ciało,
jak muśnięcie ust którym wczoraj było dano posmakować ciebie.
Blask,
jeszcze nie pełny,
zachmurzony w twych jeszcze śpiących oczach,
aż się boję gdy ich otworzysz,
może powinienem cię uprzedzić,
jak myślisz.....
Powiadają o mnie różne rzeczy,
lecz to nie istotne,
bo czym mógłbym cię zaskoczyć,
jak nie snem we śnie,
który wewnętrznym spokojem przenosi nas do innej epoki,
a przecież śnimy,
tyleż że w innej rzeczywistości.
Pytasz się mnie,
jak tu trafiłaś,
gdzie tak naprawdę byłaś,
wtedy gdy kamerdyner otworzył kolejne już drzwi,
poza tymi z powozu,
do którego wsiadłaś zaciekawiona,
czyżbyś zaufaniem mnie darzyła i mój świat,
zapewnie przyjdzie się nam jeszcze przekonać.
Powiadają u mnie,
że nie warto się rozglądać,
bo ciekawość jak pierwszy stopień do piekła,
wszystko tu ożywia,
co tym bardziej fascynuje
i pragnieniem swoim kusi,
nie oglądaj się,
jak nie musisz.
Czy w zachwycie twoim będzie tak samo,
jak w moim gdy ten dwór dziedziczyłem,
tak wpatrzony w ten malowniczy sufit,
ujrzeć to czego ujrzeć rzadko ktoś może,
bo czym jest życie pozagrobowe,
jak innym przeżyciem swawolnych dusz utesknionych,
które będzie ci dano usłyszeć,
jak gwarno być może w ich innym świecie.
Cóż ci mam powiedzieć,
gdy tak ci przyjdzie skrywać się tuż za mną,
bo szaleństwo kusi w dekolt zaglądając,
zapytasz przestraszona,
czy każdego z poetów wieczności,
tak bardzo przyciągasz,
a owszem boś piękna i żywa.
16:08
Zatem przejdźmy dalej,
jeśli pozwolisz,
bo choć hrabia uwielbia omdlenia,
to naprawdę nie w tej porze,
nie wierzysz mi prawda,
uśmiechasz się skrycie,
jakbym cię wodził przez całe swe życie,
za dłoń osobiście.
W tej ciszy,
co naszym sercom dozgonnie puls wybija swój rytm,
chwilami jak nieokiełznany przyspiesza,
usłyszeć nam przyjdzie melodię wydobywaną z organów,
które nie przypominają nawet fortepianu,
lecz dźwiękiem swoim słynęły wodząc myśli.
Szepcze,
chodź za mną,
lecz ty wpatrzona jeszcze,
chcesz tu dłużej zostać,
szepcze po prośbie,
nie chcąc zniewalać,
bo mi było tęskno
i zawsze samotnie,
a tyś zafascynowana,
widząc przecież ducha jak gra na organach.
Chodź,
szepnę nieco wyraźniej,
jakbym cię dotknął kłami swoimi,
co byś jeszcze przeżyła,
mdlejąc w mych ramionach,
ech,
nie lubię tego robić.
Cóż mam powiedzieć,
Mój Drogi kuzynie,
a przecież spoglądam zawsze na ciebie,
iż musiałem ratować to dziewczę,
bo i tak by omdlało,
lecz cóż ja teraz zrobię,
tak wpatrzony w ten dekolt,
bo przecież nie w oczy które zamknęła wpadając w me ramiona.
Cóż ja pocznę,
gdy tak tkliwe ciało swą ponętnością grzeszy,
w myślach swawolnie,
gdy tak cię położę na łożu,
w mrocznej komnacie,
czy obudzisz się w końcu,
czy tchnąć w ciebie życie,
szepnij,
bo mi tęskno,
a w omdleniu wciąż kusisz....
Pytasz,
a raczej krzykiem unosisz się w mej nadświadmości,
czy tak długo się będę gapił,
w twe jędrności wiecznie nie zaspokojony,
czy w końcu pocałuje twe usta,
bezwiednie uchylone,
jakbyś była przytomną.
Nie mylił hrabia zbliżając swe usta,
gdyż śmiechem dziewczę parsknęło,
lecz po chwili tegoż wariactwa,
soczyście sobie ulżyli,
a mniemam że było aż nadto
i czasem zbyt grzesznie,
bo w tejże opowieści,
nie powinno zabraknąć żadnej treści,
która nie chętni odkrywa alkowę,
gdzie było ich dwoje,
gdy komnata pustkami świeciła,
a jedynie echem słychać ich było i namiętność w niezwykłym rozkwicie,
także ceńmy swoje życie.
Czy raz się żyje,
unosząc się bezwiednie,
w jakże barwnej tej fantazji,
czy czujesz mój oddech,
gdy pochwycę cię w swe dłonie,
czy będzie tak jak dawniej,
gdy tylko obok siebie przechodziliśmy.
Czy echem zauważony obraz nam będzie dano,
jaką jesteś wytworną damą,
czy widząc moją zbroję,
będziemy jak w żywiole,
jak przystało na królową,
co stała się niewolnicą,
jak myślisz,
gdzie nas myśli pochwycą.
Uwielbiam gdy puszczam kobiety przodem,
oboje wiemy dlaczego,
lecz dzisiaj w mroku nocy,
gdy ty tak boso przede mną kroczysz,
nie spoglądam na ciebie jak zwykle,
jeno patrzę jak niepohamowane zwierzę,
com cię pochwycił za kosmyk jeden,
drugi,
com cię pochwycił za włosy
i wrót przytulił,
twą ponętnością nienasycony
Pachniesz grzechem,
wyszepcze po chwili,
czym pachnie ma litość,
jak twym sercem,
w twej sycącej piersi,
czy sykniesz gdy się do nich dobiorę,
przecież ma mnie blisko,
przy swojej szyi,
gdzie ust smak poczułem,
zew natury a jakże,
czy będziesz posłuszna,
syknij,
przez usta.
Bronisz się jak lwica,
tym bardziej jak drapieżna wadera,
próbujesz być niebezpieczna,
lecz to gra zmyślnie przez nasze zmysły zaplanowane,
bo oboje wiemy co się zaraz stanie,
a na litość czas przyjdzie,
gdy upadniesz niżej pochwycona,
przez wikinga.
Przed nami otchłań,
której jesteśmy częścią,
przede mną ty jesteś wyjątkowo dziś ponętną,
wychyloną swym rozkoszy źródłem,
o co prosisz,
czy będziesz mogła poczuć,
nie mnie,
ileż demona
który chłostą wymierza przyjemność,
czy wciąż w tej pozie wytrwasz.
W końcu i tak mnie nazwiesz swym Panem,
i rozkażesz swym ciałem,
bym uczynił czego pragniesz w swej barwnej tajemnicy
i wtedy szepnę
czyń co Ci nakazane,
w tejże niekończącej się ekstazie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz