Żar
gdy wrota piekieł powiew otworzył,
w nieznanym dotąd miejscu, przyszedł sługa wezwany,
do popiołu który iskrzył.
nieznane mu były prochy,
wciąż ciepłe żarem bijące,
sięgnął po serce jak złoto w nich się mieniące,
wtem dotyk dotykiem wiązany,
dłoń czyjąś pochwycił i tak powstał z popiołów,
ten którego spaliły,
niestety sługa nie przeżył,
zatem wołam szeptem niemrawie,
z nadpalonym jeszcze ramieniem spoglądam na wszystkich po drodze spotkanych,
czy ciało uległo przemianie,
w moim zapytasz jeszcze się żarzę.
WT., 06:28
Pozwól że się przedstawię skrycie,
chociaż poczuć mnie można,
jak czekam zniecierpliwiona,
błogosławieństwem płynącej ze swej wrażliwości
i szczerości
jaką darzysz mnie,
gdy pozwalamy w sobie rozkwitać
i dojrzewać,
jak każdy soczysty w końcu owoc,
a także kwiat który również przeze mnie przemawia,
jakbym powstała w swej prawdziwej postaci,
taka właśnie jestem,
twoja miłość po wieczności kres.
WT., 21:27
Tyś dla mnie
kim właściwie jesteś,
czyż nie odkrytym skarbem,
którego skrywany głęboko,
choćby w stronicach książki,
które pisze życie,
zostawiasz siebie
a jednak wodzisz wzrokiem w niepohamowanej swej żądzy,
kim jesteś,
jeśli zacznę od słów,
które w oczekiwaniu przez tłum najeźdźców zniewolonych,
zażąda w końcu twojej duszy,
czy nie wydawać ci się będzie,
że me myśli zagłuszysz ,
gdy sięgnę po słowa,
w których magia przedwieczna iskrzy,
moim monologiem,
który pamięta sąd ostateczny,
jakby był waszym wrogiem,
czy zatem chcesz usłyszeć, podejrzeć wiersz co w swej prostocie,
zniewala niejeden umysł kobiety,
bynajmniej nie dla swej podniety
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz