Tylko my dwoje przez czas pieszczot siebie sycimy



https://youtu.be/mbsWdRUgcs4

Z powiewem słyszalnym przez mury,
echem wiedziona sonata księżycowa
rozbrzmiewała,
jak myślisz,
czy w tejże melodii
ukryta jest będzie zawsze magia.
Z powiewem westchnień które szybują stłumione przez nuty,
przybywam w końcu do twej komnaty,
w której wypoczywasz,
czy wiesz
jakże twój widok mnie kusi.
Oto myśli mych przyszło spełnienie,
gdy uchwycona w relaksie tej chwili,
zasiadasz na tronie,
a ja przy tobie tak stoję,
wpatrzony i zauroczony,
spuszczam wzrok,
gdyż nie jestem godny twej ponętności.
Sonata nie milknie,
jak nasze myśli,
a ktoś za mną szepcze,
ino przykleknij na jej wezwanie,
a wnet przyjemność błoga nastanie,
byś ją pieścił jak w darze i nieustannie.
Posłusznie czekam,
gdy wystawiasz mą cierpliwość na pokuszenie,
czy będzie mi daną okiełznać,
twe kwiecie co go już ujrzał i wtopił swe usta w twoim szaleństwie.
Widok mego oblicza w końcu
błądząca stopą nagradzasz,
tak oto i ja  muśnięciem ust  odwzajemniam,
zaczynając przyjemność nas dogłębnie sycącą,
gdzie słychać wciąż
Beethovena
i jego magiczną więź.
Uwielbiasz prawda,
poczuć z natchnienia moje usta,
gdy ją w pokłonie przed tobą,
przemierzam delikatnie twe uda
przyciągane na zmianę,
w mych ramionach,
nie myliłem się,
że jesteś wrażliwa na dotyk w tym miejscu.
Uwielbiam się tak wtapiać w ciebie
nieśpiesznie,
uwielbiam zerkać jak w oddechu przyśpieszasz
i milkniesz,
zakrywając swe usta,
wiedząc że wrócę,
skąd właśnie przybyłem pieszcząc subtelnie,
czasem żarliwie,
twe życie.
Czujesz....?
Jakże w tej fascynacji twego ciała pulsujesz,
wciąż w mych ramionach,
czy tak powinna wyglądać nasza pieśń księżycowa,
która nie stroni,
nie dławi naszych emocji,
powiedz jeśli zdołasz,
a powstrzymać mnie nie będziesz skora,
bo mamy czas,
którego nam nie zbraknie w wieczności.
Muśnięciem,
Tyś dla mnie jak owoc zakazany,
a ja rozchylam twe płatki,
czyż pragnienie bycia doskonałym,
niezrówna się z tym darem co go czuję w moich ustach,
Tyś dla mnie swym cielesnym falowaniem,
oddychaj.
Pytasz się mnie,
mimo zamglonych twych oczu,
czy jestem w stanie się zatrzymać,
gdy tak sycące ciało,
widzę przede mną,
w moim  tudzież pokłonie,
gdy składam swe oblicze,
co dla twej przyjemności,
na stałe pragnie gościć,
na twym łonie,
jak myślisz.
Czy wspomnieć,
iż spijam twą rozkosz
i choćbyś w swym krzyku zagłuszała naszego kompozytora,
ja trwać będę i kąsać,
bowiem w swej fascynacji wciąż podglądam,
jak fala uniesienia twego bez końca trwa,
a ja spijam,
oddychaj.
Tyś dla mnie,
ja dla ciebie,
szepcze prawdziwym natchnieniem,
czy zatem mi ulegniesz,
jak ja tobą nienasycony,
czy przyjdzie mi być zniewolonym,
barwnej tajemnicy skrywanej
i zarazem pochwyconej przez nasze żądze,
Tyś dla mnie
i ja dla ciebie.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...