Pukasz do mych wrót,
jak kiedyś,
gdy z użyciem magii,
zwabiłaś do swych komnat,
że ci ciężko oddychać w tym założonym uprzednio gorsecie,
co ci piersi,
nie co skrępowane
o mały włos nie odfrunęły.
Wyglądałaś wtedy gustownie,
lecz z okazji pokazu ręcznie haftowanej
i dzierganej koronki,
znaczonej tajemniczym sposobem,
nie skorzystałaś z okazji, by te majtki włożyć,
to niecierpliwością wpatrzony w ciebie,
zapytałem,
czy masz jakiekolwiek na sobie,
bo przecież chłodno.
Pukałaś do mych wrót,
gdzie cień ich przecież otworzył nie wyjaśniając powodu,
iż jaśnie hrabia zajęty badaniami duszy błąkającej się bez  przerwy,
czyż mu nie ufasz,
gdy on wytrwale szuka twych doznań,
a przy okazji wertuję zwoje,
by cię zadowolić.
Czy mi przyznasz rację,
gdy wpatrzona w swe lustro,
uśmiechniesz się skrycie,
że widać wśród utkanej bezwiednie szaty,
twoją rozkosz nagą w tejże przejrzystości,
bez nadmiaru łonowych włosów,
których nie pragnął,
jam hrabia,
gdy cię pieścił pierwszym razem,
a ty opartą,
byłaś dziełem sztuki,
bezkresnej chwili wrażeń,
ociekając między udami,
twórczą weną.
Wołasz mnie,
słyszę spoglądając na suficie,
jakbym był wampirem,
czy przez to jestem inny,
od szlachciców tam zebranych,
gdy cię pierwszy raz ujrzałem,
na tym barwnym wernisażu,
będąc rzeźbą jedną z wielu,
coś w spojrzała w moją stronę,
gdy  tak stałem nieruchomo,
lecz mrugnąłem odruchowo,
co byś mnie wybrała w tym momencie i zachwycie
Pytasz dlaczego twą komnatę moją nazywam,
czyż nie w niej twe ciało zdobywam,
gdy się ocierasz o moją włócznię,
nagą bezbronną twoją rozkoszą,
która w rozwarciu między wargami,
przeszywa dreszcz niewyobrażalny,
gdy tak wspięta jesteś w mych ramionach,
po prostu mnie ujeżdżasz.
W tym szaleństwie dotyku,
co kamienny chłód zamieniasz,
w tkliwy,
w tym szaleństwie gdy me dłonie wydają być jak szalone,
gdy odrzucają włócznię co  przeszywała wrogów królestwa mego,
a ja sam władam tobą wypiętą,
która syci swą cielesnością,
gdy odwzajemniam ciebie,
jak tys była w pokłonie swą ponętnością,
a ja oszalał.
Zatem pytam,
czym cię tak  zachwyciłem,
czym twe myśli pochwyciłem,
że gdzie nie spojrzę,
widzę twe nagie ciało,
które przeszyłem tak dotykiem,
że teraz siadasz na tronie z krzykiem

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...