co bym mógł zrobić czytając z ruchu wspomnień,
w których subtelność wyrażona nie tylko słowami,
kształtuję obraz naszych pragnień,
czy zatem spotkasz się ze mną,
jak za pierwszym razem,
gdzie zaprowadziłaś mnie pod swoje ołtarze.
Spotkajmy się proszę na bezdrożu granic,
niespełnionej tam fantazji,
gdzie las naszym sprzymierzeńcem,
jak też wyobraźni co mityczną bywa,
gdzie mech utkany jak świeży dywan,
był naszym królewskim posłaniem.
Spotkajmy się przy źródle wody,
nie dla naszej ochłody,
lecz dla wiary co w nas skrywaną od zawsze,
nadludzką siłę nam daje,
a jakże.
Tyś dla mnie szeptem w oddali,
który przemawia na skali,
zastrzeżonej przez umysł bagażem emocji przeciążony,
czy mi ulegniesz,
pytasz w swej myśli,
czy zachowam dla siebie,
resztkę twej godności,
pytasz wciąż,
bo zaczynasz błądzić,
tak ja w twoich myślach.
Tymczasem wieszcz szeptał,
Tyś dla mnie,
gdy się tak zakradał coraz głębiej
i głębiej,
a gdy zdała sobie sprawę,
iż wkrótce zakończy swą wyprawę,
szepnęła,
cóż się stanie,
gdy usuniesz mi wszystkie troski z głowy,
jakieś to będą wtedy kolory,
lecz on milczał,
po czym swobodnie ją przytulił,
mówiąc głośno,
jesteś czysta.
17:30
Uwielbiam dźwięk wydobywający znad płuc fortepianu,
jak unosi się echem po niekiedy pustej sali tronowej.
Czy pamiętasz....?
Wtedy stojąc obok tak szepnąłem,
lecz Tyś była nie wzruszona,
sycąc się widokiem kolejnego znowu jeńca,
których twe straże pochwyciły.
Pamiętasz moje słowa, prawda....?
Ilekroć zadane do ciebie moje pytanie,
czym cię zwiódł następny,
nieświadomy twego gniewu,
lecz ty trwałaś nieruchomo,
tworząc w swych myślach bestiariusz znów na nowo,
jak ja kronikarz twoje księgi,
barwne,
choć nie tak piękne jak twoje ciało i melodia przy której większość umierało na twych sycących oczach.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz