CZW., 21:54
Z mroku powstałeś,
gdzie niebiosa swe obłoki pędzą w szaleństwie,
proszę skrop to magiczne miejsce deszczem,
a wiem że skrywasz swe krople,
jak me siostry ociekające źródłem rozkoszy,
przybywaj zatem
i nie daj się prosić.
By poczuć to natchnienie,
co syci zmysły nasze,
będąc wczesną nocą upojeni,
swym przed smakiem,
czy się będziemy mogli powstrzymać od tęsknoty która wciąż iskrzy między nami.
Zrywamy się niczym wicher,
trzymając chwilami za dłonie,
czy nam wystarczy to,
gdy ująłem delikatnie twe skronie,
czując ze wzajemnością,
twój oddech,
gdy tak muśnięciem ust,
usłyszę,
jak czas wstrzymany ulega pogodzie.
Jak wyrazić początek namiętności w deszczu,
gdzie skropione nasze zmysły,
nie są już w stanie siebie powstrzymać,
jedynie blask latarni niedaleko mojej pracowni,
wydawać się może zgasnąć,
byśmy byli niewidoczni,
w strugach rześkiego deszczu.
Jesteśmy jak frywolne dwie błyskawice,
dla siebie w tej chwili stworzeni,
upajając się w dotyku który wzrasta z każdym drżeniem ust,
czy uchwycę wszystko,
jak moje dłonie obnażając wilgotne od deszczu
twe ciało,
pozostawiając jeszcze sukienkę.
Pada wciąż deszcz,
lecz tylko jemu wypada być podglądaczem,
bo orzeźwiająco pobudza,
rozpalony twój seksapil
i błądzące me usta które by chciały wchłonąć na raz obydwie twe krągłości z nabrzmiałymi już dawno perłami,
a to dopiero początek zaledwie.
Wciąż pada,
lecz wydawać się że nam to nie przeszkadza,
gdy wsparta dłońmi dłońmi o filary wiążące zawiasy wrót moich,
dysząc łapczywie nie widząc mej głowy,
bo właśnie cię pieszczę.
Smak poczuć bezcennym doznaniem,
jak również w mych dłoniach trzymać twe stringi,
na których nie zaprzeczysz,
że zerkasz w chwili gdy uniesiesz się w podbrzuszu,
czując zrywającą się rozkosz twą do lotu.
Uwielbiam jak pada deszcz,
w takiej chwili,
szepcze,
nie oczekując przecież odpowiedzi,
bo krople wody opływając twe powieki,
płyną swawolnie,
zabierając cząstkę ciebie,
jak myślisz,
wciąż do mych ust.
Uwielbiam jak się oblizujesz,
jak także moje palce,
sięgające dość głęboko,
bo uwielbiam ciebie całować,
a tym bardziej sycić czekanem przyjemności która trwa,
skąpana w deszczu,
prawda,
pragniesz mnie,
już teraz,
zaraz,
czy mnie powstrzymasz...?
Nie sądzę.
Uwielbiam patrzyć
jak w szaleństwie chwili,
można nasz obraz wyostrzyć,
a ja nawet nie liczę
ile razy dochodzisz, nawet nie mam zamiaru,
bo władamy sobą w krzyku,
mroku
i najskrytszych pragnień,
pędząc do bram najdzikszej rozkoszy .
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz