Z wieczora
rześkim deszczem skropione twe ciało,
czy ostudzą nasze zmysły,
gdy nie będę niekoniecznie tylko wpatrzony,
dosypując wciąż żaru,
by onieśmielenie było zmienne,
jak twe myśli na szali doznań,
a pozostanie skryty uśmiech,
bo jak mogłem do życia esencję zmysłów powołać.
CZW., 15:15
Pochwyciłem serce w rytualnym mym pędzie,
jak myślisz ile lat nam przybędzie,
gdy one wyrwane dosłownie przed chwilą,
jest zwykłe winą,
iż pragnie kochać,
czy  wciąż ociekasz niewinnością,
czy zchylona i naga,
w swej ponętności,
uznasz rację wyroczni,
że czas zmian nastaje,
nie bacząc na kochanie,
bo ci co życie ci zatruwali,
na stos ich zaprowadzę,
wnet poddadzą się sami spowiedzi,
targanej,
jak zwykle z boleści,
czy wtedy się zmienią,
jak myślisz....?
CZW., 16:55
Powiadają byś była nieokiełznaną,
przez magię iluzjonistów życia,
lecz czy się powstrzymasz,
będąc z każdej strony adorowana,
zatem nigdy nie zaprzeczaj czując słodkie komplementy,
bo zniewolenie tylko na to czeka jak niejeden czar zaklęty w swej skrytości,
by obnażyć cię do granic,
chyba że się mylę,
a ty nic innego nie pragniesz,
właśnie poza tym.
Zapytany szeptem twych ust,
cóż będę szukał,
a przecież wspomniane przez nas
i bardzo dobrze nam znane,
dotąd skrywane perły
swą ponętnością kuszą,
czy ich obnażysz,
onieśmielona,
a przecież w samozachwycie,
twe lustro,
aż kipi ociekając rosą,
która powstała w wyniku kąpieli,
że nie może uchwycić w powietrzu,
sycących wciąż kształtów,
choćby w tej chwili.
Szanowna pani,
pozwól że się przedstawię
i choć na lekarza nie wyglądam,
badam emocje płynące z doznań,
które wciąż jak nieokiełznane w swej intymności sycą mój umysł.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...