Przybiera Demon swą postać .....
Wracaj jaśnie panie,
sługa twój krzyczy,
bo przecież bez serca,
wyszedłeś w tej ciszy,
co nów swą magią,
w pokusie zwierzeń,
przywłaszcza czyjejś prawdziwe sumienie,
w efekcie sam demon z lochu ucieka,
i szeptem we włosach na dziewkę czeka,
by ją posiąść.
Wracaj w mym szepcie,
spisanym odręcznie,
bo nie wiem jak długo będę ją
znosił,
lekkomyślność,
rzecz jasna,
demona schronienie,
w którym mnie zamknął,
a sam po dworze szaleje,
zapytasz w kolejnej tekstu linijce,
skąd sługa mam wszystkie sińce,
otóż dostał się tam taranem,
a bliżej moim ciałem.
Wracaj jaśnie panie,
bo jestem w trwodze,
widząc zrzucane stosy pergaminów zwoje,
których już pełno wszędzie,
jak też na podłodze
i nie wiem co pocznę,
jak znajdzie te oto właściwy,
a wiesz przecież doskonale
jakże jest treściwy,
by zdobyć grzechów odkupienie
i zarazem czyste zniewolenie,
jaśnie panie gdzie jesteś.
W mroku nocy,
nie najdalej po północy,
gdzie zegar swym echem wiódł swoje nie tak dawno wołanie,
usłyszałem hałas od zachodniej bramy,
jakbyśmy się spodziewali tudzież o tej godzinie,
mrocznej karocy,
o której ci tylko wspomnę,
bo widziałem jeno trzewiki damy z niej wychodzącej.
Jak bardzo żałuję,
iż mego gospodarza nie zatrzymałem,
choćby jak wtedy,
gdy jaśnie pana moździerzem po głowie zdzieliłem,
przecież nieświadomy byłem,
iż jesteś tak dobrotliwy
i zżyty z nami,
barwnymi postaciami,
których w tej krypcie pełno.
Zbiegłem po schodach tracąc głowę,
na wieść o przybyłej niejakiej Baronowej,
której oczy iskrzyły tak jakoś pokrętnie,
jak jej szaty zwiewne,
gdy ją demon opętał w słowach ci znanych,
lecz nie mogę potwierdzić,
leżąc plackiem na twarzy,
na posadzce schodów poniżej,
jak mam se pomóc.
Cóż ja biedny mogę,
w swej bezwładności na tejże podłodze leżąc,
gdy jeno wrzaski z kuchni słyszę,
gdzie te czułe słowa,
coby mogły porwać,
tą nazbyt operową diwę,
przekląć w końcu muszę,
bo służba w tych czasach depcze mi po głowie,
cholera jasna.
Niczym spisał demon myśli z pierwocin,
skradł że sobą szkatułę nie znaną mi dotąd,
coś w niej skrywał mój jaśnie panie,
skrzętnie kluczami brzęczy,
jak kiedyś on sam w łańcuchach,
coś tam skrywał,
czy nie serce swej wrażliwości,
ze skłonnością do uległości,
biada nam,
biada.
Przyznam iż to nie lada wyczyn z twojej pracowni,
że mogłem się potoczyć,
przez niego kopnięty,
wprost do łazienki,
gdzie w lustrze widok wprost nieprawdopodobny,
jak też ciekawy,
co tamten jaśnie pana udając za pewne,
zdążył damę napoić,
czymś takim co winne
i grzech wyzwala ponad swoją siłę.
Bazgrał po wygarbowanym skórze,
jak kogut pazurem,
lecz zwracał uwagę skrywając uśmiech,
w końcu w jakże niezwykłej prelekcji,
zarecytował tekst współczesnej pieśni,
którą nie jako diwa miała zaśpiewać,
w swej cielesności.
Czy skryłem się we włosach,
mojej ulubienicy,
szeptał dziwnie natchniony,
gdy rozkoszując jej zapachem,
pochwycił jej dłonie,
nie po to by z nich wróżyć,
lecz kalać ją doszczętnie muśnięciem kajdan,
tyś dla mnie,
prawda.
Czym jest twa magia,
gdzie tak łaskawy,
że zdzierasz ze mnie całe rękawy,
coś mi panie podał że kręci mi się głowa,
a chcica jak żmija do ciebie woła,
byś mnie pieścił,
bo czuję ciebie w mych włosach,
ja dla ciebie odwiecznym pragnieniem
i oto zemdlała.
Obudziła się niejako demona niewolnicą,
gdzie echem słowa przepowiedni recytowane,
skowytem dusz w czyśćcu zebranych,
że oni nie mogą uskubnąć jej w darze,
a ten ją pieścił opartą na ladzie,
wciąż szepcząc pokrętnie,
iż żadnych po nim mieć nie będzie,
kochanków.
Droga Diwo,
prawdą z natchnienia,
co przywodzi nasze myśli,
jakże po zmroku,
bym cię pieścił,
bądź mi przeznaczeniem,
bo nie zaznasz miłości która nie istnieje,
w tym szaleństwie biegnąc jak wilk w knieje,
po swą zdobycz.
Ilekroć powtarzał słowa z wyroczni niechlujnie przepisane,
przeczył prawdzie,
bo czym ona była,
w wiecznej pogoni do szczęścia,
gdy on był wciąż samotny,
demon którego imię skrywało wszystko co mroczne.
Zagryzłem twe ciało,
w kajdanach spięte,
zagryzłem tak pieszczotliwe,
coś miała zakryte,
jeno zawsze w swej skłonności twe lustro,
twą ponętność dotąd widziało,
gdy byłaś obmyta
rzewną wody tonią,
czy zaprzeczysz,
iż pachniesz wiedziona przez myśli,
ociekając życiodajnym miodem.
Zagryzłbym cię zawsze,
gdy tak spojrzeć mi przyjdzie na twe krągłości skrywane świeżym jedwabiem,
który sunie po twej nagiej skórze,
powiewem dreszczy ,
gdy tylko ich odsłaniam swawolnie,
by utkwiły me oczy w twym pięknie.
Wtopiłem się w ciebie,
boś wierna mi
i w księdze wieczystej zapisana,
wtopiłem się w ciebie ustami,
gdzie skrywałaś dotąd swe skarby,
o których nikt nie wiedział,
w tej ciszy i pieśni co nią rozbrzmiewa,
byś była przy mnie w wieczności.
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Dla Ciebie
Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...
-
Życzysz sobie... przede wszystkim normalności, a jaka była przed pandemią... Wywołując mój omen, bym niepostrzeżenie przybył nie wystarczy ...
-
Żyłem wpatrzony w ciebie jak w najcudowniejszą ikonę jaką zbiór wszelkich emocji powołał do życia... Mogłem godzinami wpatrywać ...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz