Wznieśmy toast,
bo kształt przybiera barw,
wznieśmy toast którego magia żywiołów strzeże
i który w swym pędzie,
nadaję smak,
onieśmielony
i pełen nie spełnionych pragnień,
by zaiskrzyły sycąc aż tak.
Wietrze wiej,
jakbyś w potoku wprost z mego snu,
mógł podziwiać wodospad,
za którym dorodne owoce pławiły się,
niejako przed ich skosztowaniem,
ale przede wszystkim,
jako źródło mej weny,
dla ciebie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz