by zostać twą barwną postacią zaszczycony,
czy spełnisz mą prośbę,
jak będą bić w dzwony,
niejako które wieszczą wygraną w turnieju,
a dziś tak mniemam że będę zniewolony.
Nie mój wygląd mnie zdobił,
przez tysiące lat,
bo ciało wciąż bez zbudzenia przyzwoicie obieram,
nie mnie skazali,
szeptał w nadziei kat,
tak do pojmanego w zbroi,
podczas wielkiej krucjaty,
którego powlekli jak zwierzę,
a wiadomo że mniejsze przewinienie,
kończą
niemniej w ofierze.
Czyż nie wygląd zdobi człowieka,
gdy się wspinać zaczyna batogiem chłostany,
czy raczej omdlewa,
czując swe rany,
gdzie kat nie uznaje łapówek,
jak to dziś bywa bardzo treściwe,
wtedy to posłuszeństwo boli,
bo przecież wyznajesz służebnicą grzechy.
Cóż ci po zbroi,
która z bezczynności
spoczywa,
poza twym możnością,
tak twierdzisz wodząc wzrokiem,
jak byś miał prysnąć z przed pręgierza,
przed tobą samym,
czyż nie bredzę teraz słowem niezrozumiałym.
Wspomnij ktoś ty,
inna szepcze postać
i jak długo masz tu jeszcze zostać,
w ciemnościach lochu,
w płomieniach tortur sali,
w skrytym westchnieniu,
bezwzględnej damy,
która odpuścić grzechów nie zamierza
i przyjdzie niebawem karę wymierzać,
szepnij,
ktoś ty....?
O świecie,
gdzieś ty mnie przygnał,
w ciemności lochu stracił,
w kajdany zakuł
i pozbawił,
a jakże cnoty,
czując jak nadchodzi pani tego dworu.
Czyż w tej pochodni świetle,
przedzierając otchłań, niezauważona przybędzie,
tak jak przychodzi zapewnie,
jak tracę przytomność przez kata w skłonności,
cóż ją zatem ciekawi,
bo przecież nie moje rany.
Skrywasz swe wdzięki,
w gorsecie upiętym,
Skrywasz siebie w płaszczu nocy,
jedynie blask diademu
i insygniów władzy,
przed tobą niesionych,
wskazuje twoje przybycie,
gdy mój wzrok zamglony widzi jedynie,
moje sumienie.
Ilekroć przychodzisz do mnie,
barwna królowo,
cień szepcze,
iż poisz mnie swoim żądzami,
jakbyś była czasu wyrocznią,
przed którą nikt nie uciekł żywy jeszcze,
czy aby na pewno,
tak myślę dreszczem,
gdy swym szponem przesuwasz,
błądząc po moim zaroście.
Wędrowcze,
szepnie wnet cesarzowa,
jakoby chciała zmącić me myśli,
wiedząc przecież,
iż cokolwiek zrobić musi,
by ta spowiedź była nadto zadowalająca,
w jej dziele,
zatem cóż uczyni,
jak myślisz.... ?
Zedrzyj mu odzienie,
wskazując na swoją służbę pokrętnie,
wodząc wzrokiem, swych nie ubrudzi przecież rączek,
widząc mój nieporządek,
w tym worze którym mnie skarcili
i ze skarbów ogołocili,
pozostawiając skryte i obite berło,
które wciąż sączyć pragnie,
widząc jej ciało barwne.
Cóż to w twoim szepcie,
Moja Droga,
cię mną szpecić zaczyna,
przecież tyś piękną,
a i drapieżną nie wątpię,
jak ty w moje słowa,
targane cierpieniem,
gdy sama chłoszczą me ciało,
podniecasz się,
tak wpatrzona,
jak wierzgam w łańcuchach,
przed tobą,
czy będę skamlał o wolność,
wątpię.
Straciłem przytomność,
lecz mój duch złączony w twoim szaleństwie nie mógł się oprzeć twym wymaganiom,
jak tulisz w końcu wciąż żyjące me ciało
I pobudzasz oręż który podnosi się żwawo,
byś swe żądze mogła zadowolić,
w pełni.
Powracasz o pani do mnie wytrwale,
poisz nie tylko swym źródłem winnym,
przy okazji łamiąc wszelkie zakazy,
bo tobie wolno,
być ordynarną
i dociekliwą w skrytej przed nami,
prawdzie,
czyż śmiem twierdzić że jesteś władczą królową.
Skrępowane me ciało,
winne twoich grzechów uważasz,
gdzie kat rozgrzanym prętem,
wciąż na moje oczy zważa,
bym nie oślepł zbłądzony,
gdy pod mur powracam,
z łamania kołem,
rzecz jasna,
bo ty jak wieczna swych poddanych bronisz,
a mnie traktujesz jak intruza w zbroi,
czego się boisz.
Mrokiem wiedziona,
wśród pochodni blasku,
ciałem swym karmisz,
bym się magii pozbył,
czy podołam oprzeć się twej żądzy,
bo nie spojrzeć,
jestem karcony
i wciąż tobą zniewolony.
Wij się krzyczysz,
jak mnie smagasz,
oblizując swe usta,
bo twoja dobroć,
w dybach nie może pusta,
wtedy rozchylasz swe uda,
doznań wciąż spragnione,
wtedy nacierasz w swym ataku na skronie,
bym poczuł twą rozkosz,
jak płonie.
Nadziewasz się razem,
z mym nosem,
zastygając na chwilę,
bym poczuł,
twe drżenie,
mym całym swym życiem,
dopiero wtedy na powrót smagasz,
jak byś wiedziała zbyt mało,
cóż mam ci wyznać,
wciąż szepcze.
Stoję jak pal,
jak również nim okiełznany jestem,
a ty się pojawiasz
i pragniesz jeszcze,
bym bezlitosny był chyba dla ciebie
i kochał się z tobą,
w twoim szaleństwie,
gdzie pędzisz wbijając go w siebie
i kalać mnie jeszcze spojrzeniem,
bo jestem jak zwierzę,
lecz uwięzione na twoje potrzeby.
Uchwycony obraz dowodzi,
iż nawet w królewskiej niewoli,
damą obłędną panią się staje
i choćbyś nie chciał,
ulegniesz na widok ciała,
które wciąż na mężczyzn działa
i wabi,
karcąc nasz umysł,
przez to sycąc w wieczności kusi,
by móc jej ulec.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz