Po tym jak przeleciał nad lustrem prawie nowy obcas,
mógłbym przysiąc że potok słów najczęściej wypowiedzianych w myślach,
wywołał pauzę.
Nie żal mi tej koszuli...?
To zdanie, czy raczej powtórka mojego pytania, sprawiło że kobieta zaczęła się po prostu zastanawiać.
Ze swej lekkości dość szybko się ogarnęła, poprawiła włosy i także w mijającym właśnie momencie, wybiegła do sąsiedniego pomieszczenia.
Czasem mi się wydaje,
że nawet w tych czasach trzeba uzbroić się w cierpliwość.
I tak również nasza bohaterka zaginęła na dobry kwadrans,
w dodatku przyszła z marchewką w dłoni,
czyżby była głodna,
bo jakoś tak dziwnie trzymała ją blisko swych ust.
W całym tym zamieszaniu, w którym od zawsze tkwiłem w tej ścianie,
właśnie dziś zdałem sobie sprawę,
że to konkretna kobieta,
a przecież każdemu skacze ciśnienie.
Poczekałem jeszcze chwilę, myśląc że skończy późną kolację.
Widocznie w tym gabinecie spędzała zbyt wiele czasu, toteż i dla mnie było bardzo przyjemnie.
Czy się ponownie ujawnić skrycie
i jak siebie zapowiedzieć,
bo raczej stukając głową w mur,
można prędzej dostać ataku serca
i kto wtedy będzie mnie słuchał...
Ponownie wracamy do dotyku,
bo przecież jakby nie istniał,
świat byłby sztuczny,
bez żadnej wartości.
Niewątpliwie ten dzień przejdzie do historii,
prawdopodobnie każda z dzisiejszych zasłużonych kart na potępienie,
spłonie jak to zdjęcie w popielniczce.
Może już traćmy czasu,
księżyc tak słodzi swym blaskiem...
Przywołuje Ciebie specjalnie,
bo tak oparta o parapet Wyglądasz jak młoda iskra,
właśnie strofują mnie Twoje myśli,
czy nie pomyliłem pojęcia,
przecież już gwiazdą Jesteś,
a iskrzyć Pragniesz,
tak jak tamtego wieczoru ...
Takiegoż odczucia wystąpienia dreszczy,
nie zaznał jeszcze śmiertelnik,
gdy szepczą struny głosowe w membranie,
a prościej,
w szmatce którą ślinie,
poczym uważnie zastygam,
a nauczyła mnie tego wygłodniała pajęczyca,
przecież w tej wnęce trzeba coś zjeść.
Ilekroć patrzymy na siebie,
choć to z pewnością nie możliwe,
uwielbiam Twoją jedną skłonność,
a mianowicie z całym swym zaszczytem,
ta pończocha jakże uparta,
potrafi Nam oboje dostarczyć wrażenia,
ostatnio za często ześlizguje się.
Jakże ja wtedy uśmiechnięty jestem,
widząc każde kolory podwiązki.
Tak,
nigdy nie przypuszczałem że tak Będziesz cenić moje lustro...
Wybrany dzień,
ponoć wspomniany już na samym początku,
będzie tym właściwym.
Spójrzmy,
ja w tym stanie nie przywykłem liczyć dni,
a wystarczyło taki drobny wypadek przy pracy,
ten obcas już pokonał ilość niezliczonych kroków,
tym bardziej na tak seksownej nóżce.
Musiał się wyszczypać,
akurat gdy się Przeglądałaś w lustrze,
wtedy także była odpowiednia chwila,
by wysunąć skrytkę.
Tak,
wczoraj zniecierpliwiony zastygłem widokiem pierwszej kobiety,
której pozwoliłem siebie odkryć.
Co prawda że nie tak całkiem nastąpiła nasza intymność,
ale czego bym się tak od razu spodziewał,
przecież nie zgonu.
W akcie notarialnym zawsze widniał bez podważenia jeden zapis i tegoż nie mogę pojąć, że nikt się nie odważył zdjąć tego lustra że ściany.
Bo co konserwator zabytków zakazał ingerowania w odnowiony fragment arkady nad nim.
Wróćmy do tajemniczej skrytki,
to bardzo ciekawa kwestia,
bo dlaczego nikt wcześniej jej nie zauważył.
Dolna część ramy powlekana jeszcze taśmą malarską, poniekąd świadczy że ktoś od podwykonawcy remontu musiał tam zajrzeć.
Tak,
w zamyśle dziwnej sytuacji która miała miejsce tego dnia,
trudno opanować emocje.
Czy szkoda cennej szpilki,
czy raczej wyrwanego ze strun głosowych słowa.
Cóż za widok,
skupiona wyniosłość w swej oprawionej subtelnością tkaninie,
zniżyła swe wdzięki.
Nieważne że w powłoka terakoty zimna, gdy niekontrolowane zaskoczenie wypełzło tu i teraz.
Cóż za widok,
gdy obok złamanego obcasa spoczęła wiadomość z zaświatów,
wówczas i nasz oddech zamarł na chwilę,
bo jakże ja mógłbym teraz nie ujrzeć Twój nie obyty męskimi dłońmi skrawek bielizny,
jak Ty tajemniczy list.
Ponoć nasza ciekawość nie zna granic i trudno przewidzieć co tak naprawdę się stanie ze zwiniętym w rulon pergaminem.
Nie było szans, nawet gdyby został podjęty podręcznym biurowym przyborem wspomniany artefakt, to by się rozpadł w pył.
Pozostał jedynie przez moment odcisk pieczęci, lecz i on także w ciągu mijającego czasu, ogrzany przez delikatne dłonie skruszył się odsłaniając kolejną tajemnice.
Może Byś wstała
w końcu z tej chłodnej posadzki,
a mówić do kobiety w takich okolicznościach,
należy z cierpliwością.
Skąd wiadomo z przysłowia gdzie diabeł nie pójdzie, to tam panią adwokat wyśle.
Chyba w tym momencie oboje zdaliśmy sobie sprawę że się słyszymy,
po czym to wnioskowałem,
a jakże po nietypowym wyrazie twarzy,
po której w zwierciadle nie ujrzała nasza bohaterka siebie.
Nie często się tak zdarza,
że kobiety mdleją na mój widok,
powiadam wam że wolałbym żeby między nami wpierw zaiskrzyło,
w bezdechu długiego pocałunku,
a nie tak od razu
i nawet miękko Ci nie było osuwając się pędem na podłogę.
No cóż,
czegokolwiek czego byśmy nie doświadczyli w tym życiu,
mi przynajmniej wydaje się że nie będzie stracone.
Na czym polega fenomen zwierciadła,
nieraz go widzimy w większości napisanych scenariuszy,
ponadto nie mnie przytaczać akurat bajkę o Alicji,
gdzie osobiście wybrałbym scenę,
w której czułem się najbardziej cieleśnie.
Spójrzmy teraz na leżącą kobietę,
żyje,
wnioskuję po tym jak bardzo tkliwy biustonosz,
z resztą bardzo drogi zapewnie,
porusza klatkę piersiową.
No tak przecież przez śnieżnobiałą koszulę wszystkiego nie widać,
to skąd wiadomo że jest.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz