Dotyk,
czy od tego słowa należało by zacząć nową opowieść.
Każdego dnia dotykamy dosłownie wszystkiego,
szczególnie w dobie internetu jest to zjawisko wprost nie do ominięcia.
Wyobraźmy sobie sytuację w której kobieca delikatna dłoń sunie po gładkiej powierzchni ściany.
Nic prostszego,
prawda...?
Jak wygląda szlachetny malachit z odrobiną złota,
wkomponowany w każdy z paznokci pani adwokat.
Zwróćmy uwagę na zadbane dłonie,
zapewne taki wygląd zawdzięcza swojej manikiurzystce.
Tak, na tym stanowisko liczy prestiż, lecz wróćmy do naszej opowieści,
z resztą na to czekamy.
Wybór nowego lokalu na kancelarie prawniczą niósł ze sobą liczne wątpliwości,
a jednak tuż po przyjeździe na miejsce,
kobieta odniosła wrażenie że jednak tu pozostanie.
To bardzo starannie wyremontowany pensjonat, wyjaśniał opowiadając z pasją deweloper. Tego dnia nawet na krok jej opuścił, czy jednak wiadomo było dlaczego mu aż tak zależało by się pozbyć akurat tej nieruchomości.
Wieczysta księga wydawała się być w porządku.
Cała dokumentacja poparta przez znanych jej żyjących jeszcze prawników, utwierdziła panią adwokat że nie można sobie pozwolić oddać w obce ręce tego obiektu.
A jednak wciąż miała wątpliwości,
to przecież taki umysł,
gdzie w sprawach czysto zawodowych miała niepowtarzalną pewność siebie.
Wracając do pierwszego zdania,
to czym jest dotyk,
czy nie ciekawością w którym skrywane wszelkie źródło,
może podejść do gardła,
w mniej oczekiwanym momencie.
Mógłbym ostatecznie wspomnieć,
iż siedzę zamurowany w ścianie,
do której wpierw i teraz wyczuwalnym tętnem, w swej dłoni tynk Przemierzasz...
Spójrzmy,
nasz wzrok w pełni przyzwyczajony jest ujrzeć ponoć wszystko,
tym bardziej że akcja tej sceny to główny gabinet,
w którym jak wiadomo przyjmowani są goście, a przede wszystkim
interesanci.
Być może to dzisiejszy stres,
o którym nie wspomniała nam w myślach,
pani adwokat,
powiódł ją szklaneczki.
Bo to prawda,
z rodziną to najlepiej wychodzi się na zdjęciach.
To czym i jak mógłbym dostrzec Ciebie,
gdy nas dzieli wypalana przestrzeń,
łącznie z zaprawą,
przyznam że nie byle jaką,
bo gryzłem ją zębami i nic mi to nie dało
i tak stoję zamurowany,
bo zabrakło mojemu ciemzcy po prostu wyobraźni...
Przecież mógł się przebić ścianę dalej,
wówczas mógłbym się nawet położyć.
Tak,
zaczynam się rozkręcać,
w pewnym miejscu nawet wypukłość powstaje,
ale cóż mi po niej,
jak napotkać może pajęczą sieć w którą zostałem już na dodatek odziany.
Efekt którego doświadcza każdy mężczyzna,
to podniecenie,
lecz jak ma się do mnie,
gdy tak stoję,
przecież to normalne gdy po drugiej stronie,
w końcu coś się dzieje.
To taki moment,
nie żebym miał coś wspólnego z tłuczonym szkłem spadającym na posadzkę
i zbiegiem wszelkich okoliczności,
mniej ważnych w tym wszystkim,
ale pochwycone w prążkowanej spódnicy kobiece krągłości,
zbiegły się z moim pobudzeniem.
Gdyby nie to zapewnie rzucała Byś czym popadnie,
nawet w to lustro,
jemu także by się dostało,
bo ponoć kobiecej złości,
nie byłbym w stanie zatrzymać.
Słyszę głosy,
tegoż zjawiska muszę przyznać że bardzo brakowało,
w tym kobiecego pewnego tonu,
nawet nie będę go porównywał z wpatrzonymi we mnie szczurami,
bo przecież dosyć z nimi obcuje.
Cóż mogę dodać, trzeba żyć zgodnie w każdej naturze,
bo przecież ruszyć się nie mogę,
a jak mnie swędzi,
choć to niewiarygodne,
ale właśnie ich muszę poprosić...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz