Czy wieści się szybko roznoszą,
że późną nocą,
mój duch atramentem zwabiony,
do Twej lewej piersi nie poprzestał pisać,
rozleniwionym piórkiem,
mniemam że i sutek zadowolony,
pobudził o wrzasku Twe oczy szepcząc,
bądź mą tkliwością.
Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz