Oranżeria,
bogate miejsce w źródło życia,
a zamknięte w niewielkim, a zarazem dla bujnie rozwijających się roślin przestronnym apartamencie.
Wschód słońca który tutaj niejednokrotnie zagląda,
mieni się tysiącem barw,
czasem sugestywnie przekraczając fantazje.
Najchętniej zrobiłbym proste zdjęcie, by po chwili przekonać się na własne oczy że skopiowałem bezcenny obraz.
Właśnie zastanawiam się czy jest możliwe,
czy wrzosowy kobierzec jest tak tkliwy pod bosymi stopami,
gdy będę szukał odpowiedzi,
tudzież skrytej zagadki.
Zapachniało mi piwonią, tak bardzo zmieszaną z tęsknoty do letniego miesiąca, iż na moim czole pojawiła się kropla potu.
W tym miksie nieraz jeszcze zapachniało nie lada kompozycją, z których by każdy perfumiarz swą poezję czerpał.
Czy była w stanie i mnie odurzyć, bym mógł usłyszeć ceniony przez poetów śpiew.
Skrywana podpowiedź najwidoczniej znajdowała się w gąszczu wysoko pnących się bylin, a wspomnieć muszę że chcąc przejść należało znaleźć jak zawsze klucz.
Dokąd zmierzamy,
poniekąd jest sen,
lecz czy wciąż śnimy słysząc westchnień melodię...
Powiadają rozleniwione mi róże,
pod cierniową arkadą skrywane, iż ciekawość mnie wzbrania
do dalszej wędrówki,
a jednak nęci....
Gdzieś w oddali słychać wciąż pełne westchnień jęki,
tyleż echo sylab jakby zdławione,
w tym lesie pełnym tajemnic,
tak nie do końca przenosi ich mowę,
bo przejść dalej to już nie zabawa,
zabrzmi nasze ostrzeżenie,
tak wprost skierowane do mnie
i do Ciebie...
Czym kilkanaście otarć kolcami dzikiej róży,
gdy można doświadczyć kolejnej części fantazji tejże oranżerii.
Patrząc na pomieszczenie w której po środku umieszczono klatkę w stylu wiktoriańskim,
to jakież będziemy mieć skojarzenia.
Skąd także dochodził trel niesamowitych doznań,
gdy na pierwszym planie nie mamy tej możliwości dostrzec uwięzionego skowronka.
Cóż można uczynić by oczy jakże w swej niekończącej się ciekawości,
mogły wylegnąć zdziwione,
bo na fascynacje przecież przyjdzie jeszcze czas.
Czy wystarczy dotknąć dłonią metalowych prętów,
by wpierw odczucie chłodu dotarło przez układ krążenia wprost do naszego serca,
czy raczej mając niestosowne myśli będzie się wszystko spiętrzać w kroczu.
Zatem dotykamy, choć jeszcze z pewną dozą ostrożności przeczuwając,
zróbmy jedną ręką,
bo może to jest obwód elektryczny.
Uff,
słychać w oddechu wyraźną ulgę,
ale tak naprawdę czujemy niedosyt bo nic się nie wydarzyło.
Trwożnie zachowuje się momentami nasz oddech,
mój tym bardziej bo jako pierwszy wybrałem drugą dłoń by sprawdzić co w tej klatce drzemie
i wtedy nastąpił przełom,
sypnęło iskrami,
skłamałem,
dotknąłem prętów obydwiema rękami...
Czy warto było wraz z dreszczem poczuć kobiecy wzrok, który nie szczędził energii hipnotyzując moje zmysły.
Z rzeczy niemożliwych dla realizacji toczącej się sceny,
wybrałbym nawiązaną więź.
Powstała już wcześniej,
ale dopiero co uwolniona między narratorem który śni, a kobietą która mimo dzielących ich metalowych szczebli jest w stanie wyrazić natchnienie ust,
a rozchyliwszy ich powoli oczekiwać na postępującą na językach biesiadę.
Czy będzie to wyraz tęsknoty,
bo już zdążyliśmy zauważyć gdzie zwykle przebywa skowronek,
czy raczej coś innego,
czego nie możemy pojąć.
Na tą chwilę nasuwa mi się stos wyrafinowanych zagadek,
bo jeden pocałunek żadnych przywilejów nie czyni,
a jak ze smakiem krwi.
Zmysłowość z którą mi przyszło się spotkać,
najwyraźniej cięta jest bardzo,
iż w momencie gdy mój wzrok poczuł przewagę i zerkał bezpardonowo na nagą kobietę,
dostał rychłą nagrodę.
Obudziłem się w hotelowym pokoju, jednakże pościel nie była nawet tknięta i tak jak ją złożyła pokojówka leżała bliżej pierwszej krawędzi łóżka.
Czyli śniłem będąc równocześnie w firmowej delegacji, a jednak coś nie dawało mi spokoju.
Dotąd zdażyło mi się spać w ubraniu bardzo rzadko,
stąd takie dziwne odczucia które pojawiły się jak nieobliczalne przerażenie.
Przecież jestem zwykłym człowiekiem i nigdy nie wyróżniałem się w tłumie,
a patrząc na siebie w łazienkowym lustrze dostrzegłem nie tylko markę koszuli w której byłem ubrany,
ale także jej strzępy schowane na plecach.
Ogarnął mnie śmiech, który w ciągu minuty nagle zgasł.
Ściągnięta biała, przepocona koszula w obrębie kołnierzyka unosiła kobiece pachnidło.
Jakież mogą być przeżycia w których po prostu milczymy
i słusznie,
bo wybudzone żądze tegoż minionego popołudnia,
co poniekąd się przedłużyły zwiedzając oranżerie mają prawo odsłaniać kulisy powoli.
W tle tymczasem pojawiają nowe sceny, praktyczne aczkolwiek biorąc do ręki filiżankę kawy, można przyznać jak najbardziej że opowieść wciąż trwa.
Ostrożnie, zachłysnąć się jeszcze przyjdzie czas, a niczym zdążyłem pomyśleć poczułem podobny ból na języku.
Czarna otchłań zakołysała się,
w jej odbiciu w miarę upływu czasu pojawiał się obraz.
Na próżno Cię szukać w klatce,
tym bardziej że teraz ona naprawdę zajęta przez białe gołębice,
które w mroku gdzie zazdrosny księżyc zagląda przez okiennice,
już Ciebie namierzył.
Czy wpierw ujrzał Twe nogi w matującym nylonie zdobione,
czy wpierw były to
stopy w połyskującej czerni,
gdy obcas układał czcionki na ławie przylegającej do parapetu.
Jak to jest że ujrzałem jedynie i zaledwie część Twojej urody,
czy to podpowiedź...?
Smacznego...
Zdążyłem jedynie upić potrzebną do zaspokojenia umysłowych potrzeb cząstkę aromatycznej kawy,
gdy usłyszałem raz jeszcze brzmiący kobiecym głosem wyraz i już czułem że cały na twarzy płonę.
To Byłaś naprawdę Ty...
Najchętniej w takich momentach zapadł bym się pod ziemię.
Przeszło czterdziestka na karku a ja wciąż jak wyrostek się rumienie i przy okazji tracę wymowę.
Po drugiej stronie mego onieśmielenia stała nadal pani manager która nie kryjąc skromnego zadowolenia z całej tej sytuacji.
Postanowiła poczekać na przekazanie pewnej korespondencji,
która z niewyjaśnionych okoliczności, akurat trafiła do niej.
Gdy tak patrzyłem w Twoje oczy,
czy ten księżyc niejako w swej pełni,
wiedział z kim będę ucinał pogawędkę,
na moje jakże zbliżone do Twoich myśli,
bo o wilczym spojrzeniu nie wspomnę...
Wszystko zaczęło się w oranżerii i tak do końca nie wiadomo kto do niej każdego z nas zwabił.
Czy to była księżycowa poświata podająca na tacy ucieleśnienie skrytych pragnień
i skąd pomysł na klatkę...
Przyciągnął mnie szmer, odgłos ocierania się melodyjnych piszczałek które poruszane wezbranym z oddali wichrem nuciły kwiatom poezję.
Wraz z nimi skrywał się również inny dźwięk i choć jego podobieństwo znane mi było dość dobrze z zaświatów, to wciąż nie mogłem pojąć dlaczego mogę dziś słyszeć.
Wyglądało to jakby ktoś celowo trącał niedawno napełniona do połowy stągiew, a która echem swym niosła podniesiony larum.
Niemożliwe prawda, nikt z hotelowych gości poza mną nie wyszedł na korytarz.
Tymczasem termiczny wskaźnik ludzkiego oddziaływania na gliniane naczynie wcale nie zamierzał zaprzestać wysyłania wiadomości.
Będę się powtarzał, bo ujrzeć coś niepowtarzalnego, wogóle niebędącego codziennością w naszym życiu, właśnie wabi moje oczy.
Czym będzie widok szamoczącego się kobiecego ciała po zmroku...?
Jak mam to opisać widząc tą ponętną hardość,
gdzie w dwuznacznej pozycji uniesione biodra stanowią podparcie dla niewyjaśnionego kontrataku stóp, a one raz po raz nacierają o umocowane pionowo pręty klatki.
Spodziewać możemy się usytuowanego w ociekającej powoli szparce berła, które pod odpowiednim kątem zaparte o strzemiona w podłożu powodują jednostajny ruch.
Zaprzeczyć się nie da że uchwycony zarys powoli dokumentował rodzącą się rozkosz.
Czy tak wpatrzony mógłbym pomóc,
a przecież zbliżyłem się tak blisko tutaj przez Ciebie zwabiony,
by usłyszeć skowyt którego zasłonięte dłońmi usta nie powstrzymają.
Czy to zaproszenie,
że tak w mojej klatce piersiowej oddech zamilkł,
czy raczej gdy przed Tobą uklękłem trzymając za rękę widząc podbrzusze w ciągłym niedosycie,
chciałem Ci służyć pomocą,
zastępując wciąż chłodny przyrząd,
co w tej chwili zwolnił,
bo czy nie jest tak że palce mężczyzny w rozkwicie sromu nie oddadzą wymaganego odwzajemnionej tkliwości.
Jakże Cię wtedy cedził wśród zatrzymanych w ustach sylabach,
tudzież zgromadzonych w Twym wnętrzu owacjach,
iż po wskazującym palcu ociekała szparka
mlekiem,
a skondensowany potok co uwił w swym nurcie gniazdko,
trysnął...
Wtenczas już wiedziałem,
byłem zarówno Twoim świadkiem,
oraz niepowtarzalnego wodospadu,
kobiecego orgazmu.
Klatka...
Akcja toczy się dalej i o ile mi wiadomo występująca tutaj bohaterka, nie zamierza przestać mnie fascynować.
Być może zleceniodawca powierzonego mi zadania, zamiast zacierać dłonie stracił już cierpliwość.
Zaistniała inna i o wiele bardziej ciekawsza zagadka od tej co skrywała biała koperta.
Ponownie zastać mnie można w restauracji, przebywający w tym samym czasie goście zwracają kelnerkom uwagę,
bo według nich zachowuje się niekulturalnie.
Wprost nie mogłem opanować ziewania,
a przecież obudziłem się po ósmej rano w hotelowym pokoju.
Owa koperta w końcu trafiła do mnie, a nie powiem że sam już naczelnik urzędu pocztowego nerwowo wydzwaniał do przedstawicieli hotelu.
Tak bardzo liczył się mój skromny podpis, że zdumiona recepcjonistka od razu zajęła się na poważnie sprawą.
Oczywiście że w międzyczasie wspomniana moja fascynacja musiała podstępem zajrzeć do środka.
Format a4 skrywał genealogicznie kompletną dokumentację,
jednakże dla zwykłego człowieka jej treść mogła wydawać się sieczką bzdur.
Treściwa teczka oprócz z pozoru nieznanego dotąd pisma, zawierała również parę zdjęć. Próżno doszukiwać się było w nich znanej nam osoby, jednak pani manager doskonale wiedziała kogo przedstawiały.
Czym jest życie po śmierci i
ilość przebytych reinkarnacji,
w końcu nawiązana znajomość z kimś którego ponoć powinna unikać, bądź po prostu unicestwić.
Pozostał mi jedyny kęs wybornie przyprawionej jajecznicy,
gdy nagle widelec wypadł mi z dłoni.
Być może metalicznego dźwięku nikt nie zauważył pomyślałem odsuwając krzesło, a schyliwszy się już po chwili pod spód stolika po zgubę zacząłem żałować swego czynu.
Jej głos odczułem bardzo szybko waląc głową w przysłonięty obrusem blat,
poczym nastał przytłumiony nim zarys oddalającej się ode mnie kobiety.
Wciąż wyglądała obłędnie i choć wiedziałem że się nie odwróci minąwszy ostatni stolik, to przystanęła dokładnie na wprost okna.
Na zewnątrz padał deszcz,
ale bynajmniej nie o to chodziło by go obserwować jak spływa po szklanej tafli każda kropla wody.
Jej celem był nieporadnie skulony mężczyzna pod stołem.
Odczucie w którym ja jako nieczęsto spotykany podróżnik w czasie wzrasta, a wytwarzając stan podobny do lunatykowania każdej nocy podąża do mrocznej oranżerii,
czym będzie,
wyzwaniem,
czy wabieniem.
Nastał kolejny mrok,
stoimy na przeciw siebie,
dzieląca nas przestrzeń to okrągła i znana nam arena
i jej konstrukcja która jak rozrzażone do granic pochodnie oślepiają nasze twarze.
Czy potrafisz wciąż czytać z myśli, a zadane przeze mnie pytanie rychło z odpowiedzią przychodzi poruszonym nagle okręgiem.
Zbrojony obwód wiruje przypominając barwną w wesołym miasteczku karuzelę,
a gdzie w tym wszystkim jest haczyk, który zatrzyma się w odpowiednim miejscu.
Słychać odgłosy swawolnie żerujących chrząszczy,
stwarzając ten specyficzny klimat przypominają moje palce ocierające się o delikatną nić,
z której utkaną czarną pończochę.
Powoli przedstawiany kształt nabiera w myślach rozpędu,
widać szpilki,
widać utkwione w nich stopy,
widać zgięcia kolan które lgną przywiązane do ud
i niczym ujrzę nagie Twoje pośladki,
wsunięta przez nich przędza stworzy wyjątkowy proporzec.
Linia życia w purpurze delikatnie wyplata wzór,
pochwycona szyja pnie się ku górze,
czy tak powstaje zew leżącej boginni,
wolnością cieszą jedynie piersi które wygodnie legły na poduszkach.
Czy nadać tej scenie pikanterii,
gdzie skupione moje oczy linką,
co jej każdy pląs wcina się między nie tylko same pośladki,
w dolnej bardzo sycącej części wpiła się w Twe wargi,
na ścisk,
Sprawdźmy,
wyciągnięta dłoń niejednokrotnie kontroluje naciąg,
a na powstały luz,
to już inny dotyk wchłonie cedzone syknięcie.
Zróbmy to bez ograniczeń,
a już w chwili gdy me słowa przenikają myśli,
nacieka oliwa,
uśpiony komfort powstałego zjawiska ze spokojem zasysa każdą kroplę
i już po chwili słodki anus zajęty
i nie dają mu wytchnienia naprężenia linki,
wciskając pierwszy koreczek coraz głębiej.
Zróbmy to bez odpowiedzi na moje pytanie,
bo prowadząc przyjemność szeptem ust przez silne Twe ramiona,
szarpnę włosami jak Ty spragniona uśpionych dreszczy,
bym usłyszał znane nam westchnienie,
wtedy tym bardziej czegoś będzie brakować
i tak też nią zajmiemy odchylając palcami na mocnej nitce ponownie powstały luz.
Pomyślmy,
który grzybek by pasował do cipki,
jednakże widząc szalejący Twój wzrok na widok rozłożonego skórzanego pokrowca na skarby,
tęczówki oczu wyolbrzymiam,
widać wprost tykanie na boki Twojego umysłu,
tylko nie ten,
nie ten,
a jednak przez moment niedowierzaniem strofowany,
błyskawicznie skurcz ścianek pochwy próbuje go wypchnąć,
nie tak prędko,
zabezpieczenie należy założyć.
Jak smakuje perwersja,
gdy przez Twe usta tkliwość westchnień przelewana,
zaczyna barwę głosu zmieniać,
a wystarczy za szyję podciągnąć,
wymierzyć solidnego klapsa bym ze strun zebrał najczulsze pocałunki,
wprost z kołyski,
Twoich najgorętszych wyznań.
Nieznośna jest ta flora, odparłem chwilowo próbując wyrwać ze snu ciężkie powieki. Na dokładkę tuż po wschodzie słońca coś nieustannie usiłowało mnie wybudzić rzucając w moją stronę czymś w rodzaju pestek.
W pewnym momencie usłyszałem kobiecy śmiech,
lecz skąd by dobiegał gdy późną dość nocą wyłączyłem myślenie.
Tymczasem w oddalonej niedaleko klatce tętnił spokojnie unoszący się przypływ zmieszanego powietrza.
Falował, dopiero wtedy dostrzegłem znaną mi już postać która chowając skrzętnie coś przypominało prostą proce bujała się na huśtawce.
Czy już wspominałam że uwielbiam epokę wiktoriańską... ?
Na jej pytanie wciąż nie mogłem udzielić jednoznacznej odpowiedzi, ponadto czułem jak mój kamuflaż zanikał każdej spędzonej razem nocy.
Porozumiewanie się potokiem myśli, tak bardzo związane z dziedziną sci-fi nasilał wątki z naszej przeszłości.
I tak też zaczynając kolejną i opowiadaną intrygę, madame nie zamierzała poprzestać na dzisiejszych swoich figlach. Chciała jak zawsze mieć przewagę nade mną, a ja jedynie mogłem na to patrzeć.
Zaniedbane, bądź źle zakonserwowane jarzmo uchwytu ławeczki nieoczekiwanie zaczęło trajkotać. Już czułem to spojrzenie które natychmiast skutkowało zastojem w żyłach.
Nagły paraliż i gotowa kamienna figura mogła przyozdobić już i tak bogaty wystrój oranżerii.
Teraz tym bardziej odczułem wzrastającą złość, a krótko po chwilowym przebłysku spod kopuły klatki pomieszczenie ogarnęła ciemność.
Nie ma jak obudzić w sarkofagu,
prawda...?
Na moje szczęście wiedziałem że madame niedługo powróci,
w całej tej szamotaninie nawet nie zwróciła uwagi na skradziony pierścień.
Dokąd zmierza nasza ciekawość,
jej możność wszelkiego zdobywania wszystkiego wzrokowym bodźcem jest jak pochwycony liść, którego wicher zaniósł w najciemniejsze miejsce.
Przez rynsztok do wiodącej między szczeblami dziury,
przez wylewkę w której niejedno dzikie małe zwierzę instynktownie wyczuło niewielką kroplę krwi,
którą wysłałem w czasie.
Mógłbym zadawać mnóstwo pytań jako stojąca, jedna z dwóch przywiązanych do arkad Twoich niewolnic.
Jeszcze ze stuletnim spokojem,
nie wiedząc co ich może spotkać stały jedynie przepasane liną z karabińczykiem,
a wszystko to by podnieść alarm gdy uchylę kamienne wieko.
Biedne kobiety, narażone na dominującą nie tylko Ciebie,
ale także żyłkę która bezwzględnie wżyna się pomiędzy wargi sromowe podczas każdej próby ucieczki więźnia sarkofagu.
Tymczasem za drzwiami gdzieś w głębi, gdzie korytarz niejednokrotnie potrafił niejednego złodzieja zakręcić był tajemniczy uskok.
Dotąd nikomu się nie udało skoczyć w przepaść,
czy zabrakło im wszystkim odwagi by tak po prostu postawić pierwszy krok i znaleźć się w Twojej sypialni.
Klatka czyli opowieść wciąż trwa....
Życie,
być wdzierającą się niepostrzeżenie kroplą wody,
przez próg otwartej kabiny prysznicowej,
która nie mogła sobie podarować spływając po tak pięknym ciele,
tak po prostu pozostać na dłużej wśród otaczającej ją wonności,
a wprowadzonej przez obrót,
gdy tak oto ten wodny strumień,
zaszczytu dostąpił i Cię obmył.
Siąpił zagęszczając stłumione parą powietrze do momentu gdy przybyłem,
ja taki chłodny duch.
Co tak naprawdę czuje kronikarz zamknięty w sarkofagu,
czy często zachowuje jak obłąkany i już za życia
żywcem pogrzebany.
Wielu odpowiedzi dostarcza nam internet,
a w 1811 roku czego mógłbym się spodziewać.
Czasem znajomi chcąc nie chcąc zauważają po moim nicku, bądź adresie email taki właśnie dalszy człon cyfer.
Cóż można powiedzieć,
nasze życie tylko z pozoru wydaje się bardzo poukładane.
Należało by w końcu wrócić do mojej egzystencji w grobowcu,
skądże taki traf że młoda panna wciąż mnie tam właśnie odsyła.
Zapewne w tym wszystkim chodzi o skrywane sekrety w pewnej zaniedbanej pracowni, a przecież jedną z nich odkryła mając konstrukcje klatki którą podróżuje w czasie.
Bez przerwy muszę ze swych ust wypluwać robactwo, które usilnie próbuje zasmakować w wydychanym powietrzu drobnoustrojów.
Czyli jednym słowem moja podróż dla jednych fikcja,
a dla innych przygoda.
Wspomniany wcześniej kunszt,
rzecz jasna pierścień dotykany przez ledwo uwolnione moje dłonie znalazł by godną właścicielkę. Bardzo ciekawa złotnicza plecionka na której umocowano oszlifowany błękitny diament, nie przestawała wciąż lśnić.
Stąd także mogłem dostrzec specificzną uprząż która reagowała na mój ruch w kamiennej bryle.
Zastanawiające jest czego tak długo,
Każesz sobie czekać na mnie,
chyba Ci nieśpieszno walcząc ze stosem spisanych przeze mnie dokumentów,
choć wydaję mi się że nie Jesteś stworzona do brudnej roboty.
Moje ciało do niczego w tym momencie nie jest przydatne,
a takiej teorii od tak nie tyle co nie warto, a nawet nie wolno przedstawiać. Spójrzmy na wciąż zniewolone nagie kobiety,
których życie madame poświęciła by mnie pilnowały.
Każda z nich nie może na drugą spojrzeć, a jednak od czasu do czasu słychać targające nimi myśli. Czy wciąż żyją to zapewne można szybko sprawdzić dotykając delikatnie nabłyszczanej skóry.
Jedna właśnie zareagowała próbując przekręcić twarz, a wystarczyło energicznie dmuchnąć w podobny sposób gdy gasimy świeczkę.
Wyciągnięte po chwili sutki wyglądały jak penetrujące mgłę macki, jednak na pierwsze miejsce wysunął się blisko skórny dreszcz.
Trudno tak ustać w bezruchu kilkanaście godzin,
w dodatku gdy pęcherz moczowy mimowolnie wypełnia się i czeka na upust.
To za którą linkę mam pociągnąć....
Kobieta niczym zamarła chcąc nie słyszeć mojego szeptu, wydała z siebie westchnienie,
które to zaś spłynęło między udami. Jej lustrzane odbicie po drugiej stronie zbierając podbrzuszem podobieństwo do wskazanej sytuacji, próbowała się wstrzymać przestępując z nogi na nogę zaczęty odruch.
Po czynie naturalnej fizjologii obydwie omdlały dla własnego bezpieczeństwa.
Czy to wciąż ta właściwa opowieść, w której ostatnio staliśmy u progu niewątpliwie bardzo strzeżonych drzwi.
Za nimi na pewno nie kończy się nasza podróż, tylko zależy do której czasoprzestrzeni chcemy trafić. Mi osobiście przypadła do gustu fragmentarycznie nakreślana wspomnieniami chwila w której widać zmienne czynności wykonywane przez znaną nam już kobietę.
Nie trudno ją sobie wyobrazić idącą korytarzem, gdzie w jej dłoniach pełno starych papierzanych rulonów.
Wydychane przez jej usta powietrze, zdmuchuje warstwę kurzu. Nie zastanawiałem się w ogóle dlaczego w tej scenie kobieta się nie przebrała, być może to co bardzo targa w swych ramionach posłuży do zbudowania swojego imperium.
Nie wspomniałem wcześniej gdzie toczy się akcja genezy powstawania klatki. Być może już zdążyliśmy zauważyć pewnego rodzaju wzmianki, choćby te w których podróżujemy w czasie, bądź zerkamy na kalendarz.
Ponoć moim domem jest Francja i nieważne jak i dlaczego nie poruszyłem znanych nam dat w internecie.
W tym roku w którym się znajdujemy, od śmierci wielkiego mistrza minęło sporo lat. Inaczej patrząc na dzisiejszy, wprost nieobliczalny według wszystkich znanych filozofów, to też najchętniej wracam właśnie do tego 1811 roku.
Minął kwadrans, przy nie wielkim stoliku zabrakło miejsca by rozłożyć całą zebraną dokumentację, toteż gdy się rozejrzymy po pomieszczeniu nawet na ścianach widnieją skulone wciąż zwoje.
Każdego trzeba przejrzeć i każdemu poświęcić uwagę, by później móc jako postać icongntito zdobywać wiedzę o której nam się nie śniło.
Skupmy się na naszej bohaterce, czy jej spódnica nie jest zbyt bardzo przykurzona,
czy raczej całość łącznie z garsonką, nie przypomina raczej stroju gubernatki. By móc zdefiniować moje złogi w pamięci, postaram podejść do niej jak najbliżej. Ledwo wyczuwalna bliskoskórna nuta perfum jeszcze trochę się unosi,
a jednocześnie przysłania ją spocony na karku brud. Ale nie czas przecież na kąpiel, delikatne palce wodzą po rysunku w którym zaznaczono dolegliwość projektu.
Na ten moment najlepszy byłby prawda bodziec, który równocześnie podda jak na tacy wynik równania i spowoduje chwilowy impuls dreszczy.
Jak bym tego nie dokonał, to i tak warto było włożyć ręce pod materiał by ciało energicznie poleciało na stolik.
Wszczęcie alarmu to dopiero początek podejrzeń w których mogłem uciec z sarkofagu. A jednak kobieta zachowując zimną krew zaczęła uważać na każdy swój ruch. Nie obyło się bez wymuszonej wędrówki za drzwi gdzie stały dwie ponętne rzeźby. Już na pierwszy rzut oka ich spojrzenie poddane hipnozie i nawet nie zareagowało na jej widok. Nie omieszkała także sprawdzić uprzęży która pod wpływem naprężeń wrzynała się pomiędzy wargi sromowe.
W innych okolicznościach słychać było teraz krzyk zebranych w okolicy otarć delikatnego naskórka,
a tak większość doznań poniesionych za karę wciąż tworzyło bezwzględną ciszę.
Wracając z niezadowoleniem do swojej komnaty, nawet nie zauważyła jaką krzywdę im wyrządziła.
Czego bym się niespodziewał po dominującej tutaj bohaterce, za którą chodzę krok w krok.
Po krótkim grymasie zakończonym ostrym cedzeniem z jej ust, uwagę kobiety przyciągnął kredens.
Nie musiała długo szukać po jego wnękach szklanej karafki, zależało jej na zawartości którą bez wahania z samej krótkiej szyjki upiła.
Po chwili zasłaniając twarz w której był uwidoczniony skutek mocnego alkoholu ponowiła łyk.
Dopiero wtedy ujawnił się wstrząs którego powodem było rozszerzenie w całym obiegu naczyń krwionośnych.
Stojąc wciąż przed meblowym zaściankiem,
w otwartej przestrzeni gdzie stało większość kieliszków, rzucony pryzmat przez wątłe światło nakreślił twarz mężczyzny.
Madame którego imienia nie mogłem wam zdradzić, przez dłuższą chwilę przyglądała się moim pofalowanym rysom.
Co pewien czas odczuć można było głęboki wdech i wydech który w połączeniu z wędrującą dłonią do spływających po karku włosów, chciał moją uwagę.
Zebrane pasma, uniesione ku górze aż się prosiły bym wniósł po szyji muśnięcie. Należało jednak zachować czujność, gdyż w drugiej ręce znajdowała butelka, a skąd wiemy do czego będzie nadal służyć.
To takie chwilowe odczucie, gdzie stęsknione ciało szuka kontaktu z otoczeniem,
do tego w stosownym do okazji objęciu bioder nie jest w stanie zabronić dotyku. Próżno szukać pod spódnicą tutaj halki, palce od razu odnajdują samonośne pończochy. Wtedy inne odczucie zaczyna rosnąć w siłę,
utrzymywana butelka koniaku spada w dół. Lecące szklane odłamki wbijają się w drewno niedaleko kobiecych nóg.
Słychać pełną synchronizację wszelkich odgłosów z dosadnym słowem,
dość....
Madame jakby nic się nie stało odwraca się i wraca do pracy.
Coś dziwnego prawda, wszystkie emocje zanikły w jednej chwili.
Czasem nie wiem jak Cię nazwać, niejednokrotnie w świecie pełnym tej nowoczesności, wcale bym nie podszedł do Ciebie. Onieśmielony, taki obcy...
Nadzorczyni wykonywanej pracy osobiście musiała dopilnować struktury wewnętrznego mechanizmu. Raczej nie miała przekonania że powierzone obowiązki kilkunastu najemnikom będą rzetelnie wykonane. W międzyczasie coś mi umknęło, w tym ciągłym hałasie w którym sypał się stos iskier, nie zauważyłem jak znikła nietuzinkowa dama. Mówili mi że nigdy nie ogarnę myśli kobiet,
bo są zbyt szybkie to także, bo trzeba zrozumieć ileż myśli na sekundę są w stanie przedtworzyć.
Akcja opowieści trwa na bieżąco, tak samo w równoległym czasie jeden z rzemieślników pali fajkę, a inny wyciera konsolę wskaźników.
Po jakimś dosłownie kwadransie zdawało mi się że poczułem wyraźny pęd powietrza, hipoteczny i tak bardzo mi znany. Przeczucie mnie nie myliło, tunel czasu nie został poprawnie zamknięty.
Wyglądało to tak jakby kobieta po coś się wróciła i pozostawiając swój zapach ponownie znikła. Aż dziw że mimo spawalniczych oparów tak długo się utrzymywała subtelna wonność jej perfum.
Wróciliśmy w znajome miejsce,
choć przyznać muszę że sam klimat o którym wspomniałem na początku, posiadał wiele różnic. Hotel w surowym stanie, niektóre pomieszczenia jeszcze nie oddane do użytku. W głębi korytarza zaciągam się znów zapachem, a od wymownej jego nazwy aż kręci w podniebieniu moim językiem. Francuskie, głęboko zakorzenione w każdej strukturze, krzycząc wołają wieszcząc przyszły sukces.
Z atelier do którego podążam słychać dochodzące dziwne odgłosy, przez nawet sądzę że trwa walka. Czyjeś ciało upada z impetem na podłogę, czyje jak niewiele myśląc mogę tylko nasłuchiwać.
O czym może świadczyć podłoże drewnianej podłogi wyścielone skurzoną garderobą. Czy pani manager zdążyła się już upić i nieporadnie podąża choćby pod prysznic.
Zważając na zaistniałą okoliczność i szum nalewanej wody do wanny, w takiej sytuacji nieśpieszno podchodzę do wszystkiego. Tak jakbym wyczuwał ten plusk którego delikatne dłonie targnęły ze złości po spienionej tafli.
Biorąc po kolei do rąk jej bieliznę można potwierdzić każde dość intrygujące wspomnienia z naszego życia.
To wprost niesamowite że zachowała tak pełny spektakl doznań. Mój wywód myśli ponownie przerywa jakaś walka w wannie, za niedługi czas słychać podobny dźwięk rzuconego szkła na posadzkę.
W łazience migoczą ledwo świetlówki, zamglone tło nie daje prawidłowego opisu, a co dopiero dotyku.
Mimo otaczającej nas ciszy nie jestem w stanie wytłumić szklanych odłamków pod butami.
Wtedy odczucie strachu wzrasta, choć może nie do tego stopnia że bym odwrócił się i wyszedł.
Żądne i wyciągnięte ku górze kobiece ramiona, próbują za wszelką cenę wciągnąć mnie w swą otchłań.
I zapadł mrok,
chwilowo przypominał odsiecz zmysłów, które broniły się przed podtopieniem.
Wokół było słychać kobiecy śmiech który zawzięcie usiłował zawęzić wolną przestrzeń między udami.
Zbliżoną piranię do mych nozdrzy nie nadążałem chłonąć,
bo przecież toń wody miała pierwszeństwo.
Wtenczas moja dłoń znalazła coś czego nie spodziewałem, poza tym nie miałem czasu by się zastanawiać jak wpadło do wanny. Z początku przedmiot przypominał coś na kształt kieliszka, ale opływowy stożek na smukłej podstawie nagle zatriumfował. Jaki to ze mnie impertynent, że tak na ostro pozwoliłem sobie wbić w najwrażliwsze miejsce ten czop.
Jeszcze przez kilka sekund kobieta nie dawała za wygraną, po czym osunęła się z bezsilności.
Tak poniekąd podziała na nią duża dawka alkoholu, w końcu dotarła jak odczucie zatrucia.
Nie ma jak wyciągnąć pijaną kobietę z wanny, ciało wtedy wydaje takie wątłe i w swej bezwładności narażone na wypadki. Zaniosłem ją do sąsiadującego z łazienką pokoju. Niekiedy miałem wrażenie że odzyskując na moment przytomność, moja intrygantka próbując utrzymać równowagę przy niewielkiej szafce patrzyła w moje oczy.
Nic dziwnego, poraz pierwszy miała szansę podziwiania jak ją może mężczyzna wycierać.
Wszystkie symptomy jak najbardziej były wciąż aktywne,
toteż celowo nie miałem w myślach położyć kobiety na łóżko. Odwrócona tyłem do mnie jeszcze przez kilka minut, walczyła z swoimi powiekami.
Tak samo było z moim wzrokiem, sięgał wskazanego miejsca w które śmiałem wbić analny korek. Ręczna robota szepnąłem w taki sposób by do niej dotarło że błyszczące źródło doznań wciąż uwiera środek pośladków.
Powstały nagle odruch stóp przypominał stąpnięcie spłoszonej klaczy.
Nie obawiając się o ucieczkę wciąż nieprzytomnej momentami pani manager, wróciłem na przedpokój. Należało wyzbierać porozrzucane przez nią ubrania, które raczej nadawały się do pralki niż do ponownego użycia.
Pozostawione same sobie jedynie szpilki, pasowało by jej jeszcze tegoż wieczoru założyć.
Niejednokrotnie wysnuty zarys fantazji już wcześniej stukał po cichu w zapiętą część guzików spodni.
Wystarczyło dokonać paru istotnych zmian, odparłem na głos ponownie widząc bezbronne kobiece kształty.
Obmacywać należy od dołu, szepnąłem widząc w lustrze prześwit między powiekami.
Sama pani manager nie patrzyła w jego toń tak jak zawsze,
gdy użyty błyszczyk wywoływał stęsknione muśnięcie ust.
Jeszcze do niej nie doszło co zamierzam, a po chwili jak w jakieś łamigłówce jej ciało wylądowało wygięte wprost na jedynej półce.
Wszystko istotne już było na wierzchu, twarz legła skierowana policzkiem na serwetce, zaś to najważniejsze com włożył wtenczas lubieżnie lśniło mocno zakotwiczonym diamentem.
Pozostało nałożyć w tej jakże wysokości szpilki,
pierścień zgubiony na palca włożyć i używać do woli.
Wpatrzony w rozwijającą się prężnie opowieść, stwierdzić muszę że aż nad podziw wyszła ta scena. Tej pozy normalnie nikt w życiu tak szybko by nie dokonał bez rozgrzewki.
Schowane w niej zostały jedynie piersi które ramiona próbowały zatuszować. Mi naprawdę tak niewiele wystarczy utrzymując kontakt. Rozdziawione niedługo usta i poczęta myśl którą wskazały krzyżowo złożone dłonie, nie pozostawiły złudzeń.
Tu mam przejść samego siebie,
zaś tutaj zagrać niepowtarzalną symfonię.
Próżno w tym stanie szukać Twoich nawyków, a zważywszy na ciąg zbliżeń które dotąd miały miejsce, to ciało wciąż potrafi zachwycić. Z jaką subtelnością formuje wyniosłą w moim kierunku szparkę,
to jakbym poczuł w swoim ogrodzie dominujące kwiaty.
W tym celu należy posłużyć poezją dotyku, przenikać warstwami wargę,
przebierać jak trzmiel w miąższu zachłannie,
by w końcu zlizać.
Niesamowite że odczyn pojawia w kilku miejscach nagle,
a w raz z nimi niezaspokojone żądze, wytrwale penetrują łechtaczkę.
Zbudzenie przyszło raptownie,
kobieta nawet się nie spodziewała że niepohamowany zacznę drążyć studnię.
Zanurzona dłoń po nadgarstek w narastającym tempie wytworzyły drgawki.
Dotąd jej wyraz twarzy przypominał nawiedzoną kiedyś przeze mnie hrabinę.
Oschły i pijacki wizerunek zamieniał się w rodzaj doznania o którym nie miała pojęcia.
W każdej z tych sytuacji poniekąd chodziło o wyjawienie spiskowych teorii, a nadziana palem ściskając mocno zęby nie mogła opanować bólu.
Tutaj było podobnie z małą może różnicą, bo przecież zależało jej by mnie tu ściągnąć.
W prawdzie odzyskała pierścień,
ale chodziło jej o coś więcej
i jak w każdej ruletce o fart.
Pierwsze słowa, czy raczej wybrakowane lubieżną częstotliwością wykonywanych ruchów pojawiły w jej ustach.
Coś jak krótko brzmiący między sylabami rwących westchnień. Zamiast tych właściwych co zwykle dawały jej przyjemność, usłyszałem ap. Wyjęta dłoń ociekała zewsząd pobudzonym w procesie niebywałej gry ciekłym i lepkim sokiem.
Nie zamierzałem go zlizać jak uprzednio to zrobiłem, a zwróciwszy się do jej twarzy musnąłem jej podbródek. Ponownie z ust wydobył się niepełny wyraz, a zakończony wraz z oddechem kolejną literą z alfabetu wydał z całą siłą pobudzenie mięśni odbytu.
Spojrzałem na wypięty ku górze rowek, wciąż walczył próbując wypchnąć nazywany przez nią apostrof.
Na dworze już świtało, ktoś na zewnątrz męczył stary akumulator. Akurat wtedy gdy nastąpił kres skumulowanego doznania, usłyszeć można było rumor w pokoju.
Ześlizgując się z szafki pobudka nastąpiła na podłodze, centralnie w kształcie innej pozycji siedzącej.
To fascynujące z jaką częstotliwością pojawiają w umyśle kolejne sceny,
niczym na żądanie nieznanej jeszcze publiczności.
Pierwotnie nieznana mi dotąd kobieta, poniekąd sama i niezmuszana do niczego wszystkim zdradziła swoją fantazję.
Czy to ja niejako przyjąłem wyzwanie i piszę.
Prawdę mówiąc opowieść zatytułowana jako klatka na pewno bardzo odbiega od jej wyobraźni,
przynajmniej możemy się odrobinę dowiedzieć jak to widzę moimi myślami.
To fascynujące gdy otwieramy nieokreślony jeszcze rozdział już pojawiają się kolejne sceny.
Mi wystarczyło właśnie teraz uchylić kaszkiet celem wyrażenia ukłonu podczas mojego pobytu w małym miasteczku we Francji.
Jako człowiek urodzony na przestrzeni ostatnich lat, wciąż nie znam żadnych współrzędnych, ani również przywilejów na które zasłużyłem opisując życie kronikarza.
Zróbmy krok dalej ale co bądź ostrożny w swojej wyobraźni,
bowiem najczęściej niezauważone szczegóły znikają nam z planu jak pędzący pociąg.
Zaistniała sytuacja jest bardzo podobna do spędzających czas na budowie pracowników. Wyjęta z poły niewielka saszetka, z prawej kieszeni spodni paczka zapałek.
Potocznie zwana przerwa na machorkę zbyt szybko się skończyła. Słyszalny z daleka gwizd innego rzemieślnika ostrzegł innych przed wspomnianą prawie zawsze tutaj kobietą.
Czuli przed nią nie tylko respekt, ale także niezrozumiały dystans. To prawda należała do rzadko spotykanych osób które mogły sobie pozwolić na spoufalanie się z załogą.
Patrząc na prawie ukończony prototyp powstającej od dłuższego czasu budowli, nasuwają mi pewnego rodzaju przekonania.
Wykorzystany został motyw znany nam od niedawna przesuwających się w każdym kierunku ścianek.
Brakuje tylko jednego w tej klatce i nie mówię tutaj o wyposażeniu które wedle kobiecych upodobań znajdzie tu miejsce, ale o czymś bardzo ważnym.
To napęd który pozwala otworzyć w czasoprzestrzeni odpowiedni tunel dla takiego przedsięwzięcia. Na pozór wydaje się bardzo prosty, bo przecież oboje mamy tą możliwość przenikania w czasie. Opór cząsteczek materii naszego ludzkiego ciała, wraz z podręcznym bagażem łatwo pokonać, a znacznie gorzej jest w przypadku takiego eksperymentu.
Ten rozdział prawie zawsze mi przypomina pewną stoczoną walkę. Z jaką determinacją stać człowieka by mu wydrzeć ciężko zarobione pieniądze.
Natrudziłem się by przetłumaczyć jednokrotnie każdą oprawioną w cielęcą skórę pozostawioną w nie łasce księgę, a tu zjawa która materializując swój seksapil próbowała już nieraz zagrabić.
A później historia świata w strzępach, występujące zjawiska pogodowe zamiast jedynie być tylko przejawem tego co nas spotyka, bywa już nieodwracalną karą.
I tak sam Nostradamus przewraca się w grobie i chyba mi częściej współczuję, że dałem się tak właśnie podejść.
.W tej opowieści często pojawiają słowa na k i tak skory do przemyśleń, pragnę się zastanowić czego mogą od nas oczekiwać. Najlepiej należało by przystanąć w zaułku, w dogodnym miejscu i obserwować ambitną i zarazem cwaną kobietę.
Czas pokazał że trafiła mi godna rywalka, toteż muszę się zacząć po prostu pilnować.
Delikatne dziewczęce rysy twarzy, cieniowane przez makijaż pozornie miał odwrócić moją uwagę. Znikła mi w słabo oświetlonej uliczce, a jeszcze przed kwadransem ubrana w jeden z tych psotnych płaszczyków spokojnie spacerowała po bulwarze. Tamtejszy goniec zdążył zaledwie dostarczyć zapakowany pakunek i oddalił wzdłuż brzegu do odległej przystani.Wiedząc na pewno że ją śledzę, nawet nie próbowała mnie oszukać.
Akurat teraz muszę o tym wspomnieć bo dałem się przechytrzyć kobiecie.
W Pokłonie i z poważaniem Tomasz Orłowski
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz