Naszkicuj myślami zarys swojego piękna,
a kiedy tak do mnie będziesz w natchnieniu swej prośby szeptać,płytkim niezbyt wyrazistym jeszcze oddechem,
każ chwilą wzdłuż linii pleców wyliczyć takt którego autorem być może jestem...
Pomyśl...
Co mogłem uzdrowić teraz głęboko oddychając...
Zaplątany dłonią w woalce dość skromnej na twą prośbę,
szepcze przekazuję dla ciebie wiadomość...
Ponoć kreator sztukmistrz zwiewnych arcydzieł zastąpiwszy swój koronkowy akcent,
starannie dobierał powiew byś mogła oddychać tam także z czystą przyjemnością...
Artyzm...
Gdzie go nam przyjdzie szukać kiedy
w ułamku chwili pojawia całe mnóstwo przemyśleń...
Patrzysz dumnie na swoje wnętrze...
Spójrz podobnie na swoje niedocenione piękno...
Nie wierzysz...
Okraś go ciepłym strumieniem wody...
Przybierz uległą tobie pozycję wznosząc ku górze w swym aksamicie jej wysokość jędrność
i ciesz się widokiem jakim karmi się nasze zwierciadło...
Widzisz jak spacerują krople...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz