Tęskno mi...
Do twych oczu których blask kradnie zwykłą codziennością cały świat...
Ogród...
W moim nie zabraknie pokus...
W twoim szaleństw gdzie każdy dekor dla twej cielesności wtóruje wydychanym akompaniamentem
Przyszło mi się skrywać w natchnieniu wybrzmiewanych we śnie akordów
gdzie każdy z nich tworząc remedium
wtulił się w Ciebie bezgranicznie...
Madame...
Uwieńczyłaś swymi myślami niejeden mój autograf w czasie...
On z kolei nie zwlekał ani chwili dłużej
i pomknął wieszcząc sercu jego właściwe brzmienie
Nie spłoszył was podniebny orszak który wzmagając mój apetyt chylił swe żarliwe szpony ku ziemi...
Nie spłoszył was mój towarzysz który niepostrzeżenie przemknął między lukrowaną poezją twych ud...
Spłoszył Ciebie za to mój wzrok którego twe oczy ujrzały poraz pierwszy w tym jakże zachwianym stuleciu..
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz