Nie nadążam uchwycić każdą otchłań ktorej mój sen otwiera bramy,
inaczej jest z namikiedy to każdy z twoich dreszczy
pochwycony moimi ustami
zdolny napisać najdoskonalszą sagę
woli tryskać nagromadzonym w tobie
całym mnóstwem westchnień...
Wołam Cię szeptem któremu towarzyszy płochliwy blask każdej ze świec...
Te zasilane sztucznym światłem chowają się same przed sobą w purpurowej klatce abażura..
Wołałem Ciebie przed wędrówką na niebie mojego wiecznego przyjaciela który niejednokrotnie spełniał dedykowany poczet ludzkich pragnień...
Wiedz że byłem ich autorem innych grzechy ważąc...
Jak mało które twym spojrzeniem karmione
tytułem wyjątkowych wzruszeń
i bez krzty powściągliwych pragnień...
Moje owocuje skrycie...
Wiedz że delektuję się tobą jak pozornie uśpiony Wezuwiu
Niejednym deszcz nie strudzonym akompaniamentem wybrzmiewa
stukając o parapet,
tymczasem u nas powierzone w ofierze,
a uprzednio przez wiatr zebrane wirując bezwiednie na twe ciało opadają....
Płatki róż..
Chędożyłbym...
Szepczę kolekcjonując w swych myślach każdą z niestrudzonych emocji których sprytnie kradnie twoje zwierciadło..
I niejeden artysta już Ci pozazdrościł zbierając jedynie namiastkę twojej twórczości
tworząc nieocenioną dla nas przyjemność...
Przytuliłbym Ciebie jak dawniej chowając swe dłonie w koszuli nocnej
i czytałbym z twych pleców każdy nasz dotyk
co zdobywał wybrzmienie niekończącej owocnej mojej degustacji...
Półmrok...
A w nim dosłownie przed chwilą strudzone ciało po kąpieli dla naszej zmysłowości niezauważone przemknęło pozostawiając jeszcze na podłodze wilgotny ślad...
Uwielbiam jak się do mnie tak skradasz...
Półmrok...
A w nim częściej w ukryciu jedyne takie siedzisko z oparciem oczekujace zgodnych nas dla niekończącej się pokusie ...
Półmrok...
A w nim zdyszane powietrze towarzyszące dotyku twych ust...
Udom też nie poskąpię żarliwej pieszczoty ponieważ za nią tęskniły nie tylko moje oczy...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz