i myśli bezkresnej,
wtopiłem się tam wtedy,
gdy mój umysł wciąż ciekawy wiedzy,
szukał jej zawsze na ziemi,
wtopiłem się tak bezszelestnie by w powrocie szeptem być waszym wieszczem,
cóż na to poradzić,
szepczą tam zgromadzone dusze,
pytam się ich,
czy kiedyś mnie wypuszcza,
czy bardziej się w nich wtopie,
bo choć odeszli bezpowrotnie,
to są wieczni,
jak ich myśli.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz