Wieczorem na rano...

Ociekasz zmysłowością,
zawsze,
czy zatem darząc mnie uśmiechem,
westchniesz,
tak po prostu,
tuląc dłonie,
w oazie,
gdzie kwiat lśniącym pięknem,
wciąż ocieka,
wzruszony przez dotyk,
którego moje dłonie,
w ciebie wtulone,
szepczą,
twej tkliwości spragnione
i ten szereg sylab,
twoimi ustami,
w drżącym głosie,
wyrwane,
czyż  nie jest to prawdziwe myśli wyznanie,
dla ciebie.
PON., 22:04
Powiadają wszyscy,
iż wystarczy spojrzeć w oczy,
czy zatem gdy spoglądasz w moje,
czasem przymrużone,
co tak naprawdę dano ci będzie ujrzeć,
czy jest w nich wieczny płomień,
bądź początek  zauroczenia,
które spływa na mnie,
jak rozpalona  i wulkaniczna lawa,
topiąc zmysły.
Powiadają w otchłani czasu,
że słońce staje się coraz bardziej gorące,
jak twe ciało,
mimo że w wodnych strugach pławione,
w ogóle nie stygnie.
Powiadają skrycie,
że w twym wyjątkowym
i zwierzęcym instynkcie,
próżno przełamać,
twoje zwyczaje,
choć bym próbował,
skrycie,
wejść myślami,
w twe ekscentryczne życie,
w której niejedna,
 z wielu twoich tajemnic,
ulegnie mej mocy,
jak twe zauroczenie,
w którym sam staje się uległy,
uwierzysz,
nie musisz,
bo czas posiada mnóstwo zakrętów,
w których taisz,
swe myśli.
06:13
Szeptem w naturze żywiołu,
czy można wyobrazić sobie,
jak spływa teraz natchniona rosa po tobie,
czy  zatem,
choćby  w moim szepcie,
ciąg znaków magicznych powstanie,
tak jak w starożytnym Egipcie,
było nam dane nakreślić,
by cię ujrzeć w komnacie
i już na zawsze wielbić.
Szepczą oczy,
wpierw wiedzione moimi zmysłami,
czy będę mógł cię ujrzeć w pełni twej urody,
a skryte w szacie twe ciało,
w dotyku jak przed wiekami,
lśnić będzie każdymi nocami,
nie od grzechu,
lecz w zachwycie,
bo przecież dławisz swe piękno,
zamiast je obnażać,
przed nami,
wyjątkowymi istotami.
Pytasz skrycie,
kiedy mój uśmiech dojrzewa,
do tej roli uczonego kiedyś czarodzieja,
gdy wraz z soczystym miąższem zakazanego odwiecznie owocu,
nasze zmysły jak flaga na wietrze łomocą,
kiedy jesteś obok,
kiedy w twoich oczach utonę,
jak w przypływie fal na karaibskim morzu,
kim  wtedy będę,
gdy w drżącym głosie,
sylab wyrwanych ode mnie usłyszysz,
mą prośbę,
która jak klucz wiolinowy,
podróżuje by sprawić uśmiech
PIĄT., 06:04
Gdy żar z nieba przechwycę,
gdy przychodzi,
wieczorna cisza,
do twych wrót zapukam swawolnie,
lecz,
czy ciebie wprost zapytam,
czy będę mógł się zatrzymać,
u ciebie na dłużej
i wtopić się w twe usta jak atom,
ty wiesz doskonale,
że jesteś jak  wieczny ogień,
którego natchnienie podsyca,
jesteś waleczna
i wciąż drapieżna,
a jednak w tej naszej skrytej fantazji,
odnaleźć nuty pragnę
i wtopić się głębiej,
gdzie wzrok zabłyśnie,
twój będzie zamglony,
w doznaniu rozkoszy,
esencji spijanych,
przez  swawole szarmanckie,
ust  jak zawsze spragnionych.
PIĄT., 07:29
 
Zachwycasz jak barwny motyl,
którego  bezwiednie dostrzegam w podświadomości,
niczym cię ujrzę,
w swej umysłu lekkości,
wciąż zadajesz mi pytanie,
czy będąc w pokłonie twego uroku,
spełnię ukryte pragnienia,
czy pozostawię ich w czasie,
by mogły dojrzeć do twojego piękna,
którym  każdego dnia wciąż zachwycasz mnie
barwna i ponoć niedoceniana,
a przecież jesteś bezcenna,
tu i teraz,
gdy uśmiech pojawia się o świcie,
w blasku wstającego słońca.
08:50
Czy po kobiercu,
utkanym  przez siostrę przyrodę,
zaprosić cię mogę,
bosą,
w szacie natury skrojonej,
przez tkliwość wschodzącego słońca.
Czy będziesz harfą,
która to orzeźwienia  potrzebuje,
wirując tak bez końca,
popatrz,
jak w zachwycie,
dzwonki schyliły swe kielichy,
w bezdechu swe usta
i oddech wstrzymując,
bo barwną istotą jesteś,
gdzie w ciszy poranku,
rozbrzmiewa zmysłowa,
twoja melodia.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...